พระวินัยปิฎก จุลวรรค
บทว่า อมฺหากํ คือในเราทั้งหลาย
หมวด: วินัยปิฎก ฝ่าย: ขันธก ลำดับ: 307 อ้างอิง: Cv. 307 ประเภท: explanation
เนื้อหา
บทว่า อมฺหากํ คือในเราทั้งหลาย. อีกอย่างหนึ่ง มีคำอธิบายว่า จากสกุลของเราทั้งหลาย. สองบทว่า ฆราวาสตฺถํ อนุสิสฺสามิ มีความว่า กิจอันใดเธอพึง ทำในฆราวาส พี่จักให้ทราบกิจนั้น. บทว่า อติเนตพฺพํ คือ พึงไขน้ำเข้า. บทว่า นินฺเนตพฺพํ มีความว่า น้ำจะเป็นของเสมอกันในที่ทั้งปวง โดยประการใด พึงให้โดยประการนั้น. บทว่า นิทฺทาเปตพฺพํ คือ พึงดายหญ้า. สองบทว่า ภุสิกา อุทฺธราเปตพฺพา มีความว่า ธัญชาติที่ปน กับฟางละเอียด พึงคัดออกแม้จากฟาง. บทว่า โอผุนาเปตพฺพํ มีความว่า พึงยังลมให้ถือเอา (พึงให้ลม พัด) เพื่อฝัคโปรยหญ้าและฟางละเอียดออก. ข้อว่า เตนหิ ตฺวญฺเว ฆราวาสตฺเถน อุปชานาหิ มีความ ว่า ท่านนั่นแลพึงทราบเพื่อการครองเรือน. ในคำว่า อหํ ตยา ยถาสุขํ ปพฺพชาหิ นี้ พึงทราบเนื้อความ ดังนี้ :- อนุรุทธศากยะเป็นผู้ใคร่เพื่อจะกล่าวโดยเร็ว ด้วยความรักในพระ - สหายว่า เรากับท่านจักบวช เป็นผู้มีหฤทัยอันความโลภสิริราชสมบัติที่เหนี่ยว รั้งไว้อีก กล่าวได้แต่เพียงว่า เรากับท่าน เท่านั้นแล้วไม่สามารถกล่าวคำที่เหลือ. บทว่า นิปฺปาติตา มีความว่า กุมารทั้งหลาย อันอุบาลีนี้ให้ออก ไปแล้ว . บทว่า มานสิสิโน มีความว่า พวกหม่อนฉัน เป็นคนอันมานะ อาศัยอยู่, มีคำอธิบายว่า พวกหม่อมฉันเป็นคนเจ้ามานะ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ