พระวินัยปิฎก มหาวรรค
สนา สนะถือบาตรจีวร ประทับยืนท่ามกลางพระสงฆ์ ได้ตรัสพระคาถาเห...
หมวด: วินัยปิฎก ฝ่าย: ขันธก ลำดับ: 464 อ้างอิง: Mv. 464 ประเภท: explanation
เนื้อหา
ครั้นเวลาเช้า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงครองอันตรวาสกแล้ว ทรงถือบาตรจีวรเสด็จเข้าพระนครโกสัมพีเพื่อบิณฑบาต เสด็จเที่ยวบิณฑบาต ที่พระนครโกสัมพีแล้ว ครั้นเวลาบ่าย เสด็จกลับจากบิณฑบาต ทรงเก็บเสนา สนะถือบาตรจีวร ประทับยืนท่ามกลางพระสงฆ์ ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ ว่า ดังนี้:- ภิกษุมีเสียงดังเป็นเสียงเดียว กัน จะได้สำคัญตัวว่า เป็นพาล ไม่มีเลย สักรูปเดียว ยิ่งเมื่อสงฆ์แตกกัน ก็ไม่ได้ สำคัญเหตุอื่น ภิกษุทั้งหลายลืมติ สำคัญ ตัวว่าเป็นบัณฑิต ช่างพูด เจ้าคาราม พูดไป ตามที่ตนปรารถนาจะยื่นปากพูด ไม่รู้สึก ว่าความทะเลาะเป็นเหตุชักพาไป. ก็คนเหล่าใดจองเวรไว้ว่า คนโน้น ด่าเรา ตีเรา ชนะเรา ได้ลักสิ่งของของเรา ไป เวรของคนเหล่านั้นย่อมไม่สงบ ส่วนคน เหล่าใดไม่จองเวรไว้ว่า ตนโน้น ด่าเรา ตีเรา ชนะเรา ได้ลักสิ่งของของเราไป เวรของ คนเหล่านั้นย่อมสงบ. แต่ไหนแต่ไรมา เวรทั้งหลายในโลก นี้ย่อมไม่ระงับเพราะเวรเลย แต่ย่อมระงับ เพราะไม่จองเวร ธรรมนี้เป็นของเก่า. ก็คนเหล่าอื่นไม่รู่สึกว่า พวกเรา กำลังยับเยิน ณ ท่ามกลางสงฆ์นี้ ส่วนคน เหล่าใด ในท่ามกลางสงฆ์นั้น รู้สึกเพราะ ความรู้สึกของคนเหล่านั้น ความหมายมั่น ย่อมระงับ. คนเหล่าใดบั่นกระดูก ผลาญชีวิต ลักทรัพย์ คือ โคและม้า คนเหล่านั้นถึง ช่วงชิงแว่นแคว้นกัน ก็ยังคบทาสมาคมกัน เหตุไฉนพวกเธอจึงคบหาสมาคมกันไม่ได้ เล่า.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ