พระวินัยปิฎก มหาวรรค
ถึงโรคอัณฑะโตก็ไม่ควรทำสัตถกรรม เพราะเหตุนั้น ไม่ควรทำ สัตถก...
หมวด: วินัยปิฎก ฝ่าย: ขันธก ลำดับ: 169 อ้างอิง: Mv. 169 ประเภท: explanation
เนื้อหา
ถึงโรคอัณฑะโตก็ไม่ควรทำสัตถกรรม เพราะเหตุนั้น ไม่ควรทำ สัตถกรรมด้วยคิดว่า เราจะผ่าอัณฑะควักเอาเม็ดออกทำให้หายโต. แต่ในการ ย่างด้วยไฟและทายา ไม่มีการห้าม. ในทวารหนัก กรวยใบไม้และเกลียวชุดที่ทายาแล้วก็ดี หลอดไม้ไผ่ ก็ดี ซึ่งสำหรับหยอดน้ำด่าง และกรอกน้ำมัน ย่อมควร. บทว่า ปวตฺตมํสํ ได้แก่ เนื้อของสัตว์ที่ตายแล้วนั้นเอง. บทว่า มาฆาโต มีความว่า วันนั้น ใคร ๆ ไม่ได้เพื่อจะปลงสัตว์ น้อยหนึ่งจากชีวิต. มีดสำหรับเชือดเนื้อเรียกว่า โปตถยิกะ . บทว่า กิมฺปิมาย พึงตัดว่า กิมฺปิ อิมาย . คำว่า น ภควา อุสฺสหติ มีความว่า ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้านาง ไม่สามารถจะมาได้. บทว่า ยตฺร หิ นาม มีความว่า ชื่อเพราะเหตุไร ? บทว่า ปฏิเวกขิ ได้แก่ วิมํสิ แปลว่า เธอพิจารณาแล้วหรือมี คำอธิบายว่า เธอสอบถามแล้วหรือ ? บทว่า อปฺปฏิเวกฺขิตฺวา ได้แก่ อปฺปฏิปุจฺฉิตฺวา แปลว่าไม่ สอบถามแล้ว. ก็ถ้า ภิกษุรู้อยู่ว่า นี้เป็นเนื้อชนิดนั้น กิจที่จะสอบถาม ย่อม ไม่มี แต่เมื่อไม่รู้ ต้องถามก่อนจึงฉัน. วินิจฉัยในคำว่า สุนมํสํ นี้ พึงทราบดังนี้:- สุนัขป่าย่อมเป็นเหมือนสุนัขบ้าน. เนื้อสุนัขป่านั้นควร. ๑ ฝ่ายสุนัขใด เกิดด้วยแม่สุนัขบ้านกับพ่อสุนัขป่าผสมกัน หรือด้วยแม่ สุนัขป่ากับพ่อสุนัขบ้านผสมกัน เนื้อของสุนัขนั้น ไม่ควร. เพราะสุนัข นั้นช่องเสพทั้งสองฝ่าย.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ