พระวินัยปิฎก มหาวรรค
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ก็ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ถูกสงฆ์ยกเสี...
หมวด: วินัยปิฎก ฝ่าย: ขันธก ลำดับ: 337 อ้างอิง: Mv. 337 ประเภท: explanation
เนื้อหา
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ก็ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ถูกสงฆ์ยกเสียฐาน ไม่ยอมสละทิฏฐิบาป สึกไป เธอกลับมาขออุปสมบทต่อภิกษุทั้งหลายอีก พึง สอบถามเขาเช่นนี้ว่า เจ้าจักยอมสละคืนทิฏฐิบาปนั้นหรือ ถ้าเขาตอบว่า กระ ผมจักยอมสละคืนขอรับ พึงให้บรรพชา. ถ้าเขาตอบว่า กระผมจักไม่ยอมสละ คืนขอรับ ไม่พึงให้บรรพชา. ครั้นให้บรรพชาแล้ว พึงถามว่า เจ้าจักยอม สละคืนทิฏฐิบาปนั้นหรือ ถ้าเขาตอบว่า กระผมจักยอมสละคืนขอรับ พึงให้ อุปสมบท. ถ้าเขาตอบว่า กระผมจักไม่ยอมสละคืนขอรับ ไม่พึงให้อุปสมบท. ครั้น ให้อุปสมบทแล้ว จึงถามว่าท่านยอมสละคืนทิฏฐิบาปนั้น หรือ ถ้าเธอตอบ ว่า กระผมจักยอมสละคืนขอรับพึงเรียกเข้าหมู่. ถ้าเธอตอบว่า กระผมจักไม่ ยอมสละคืนขอรับ ไม่พึงเรียกเข้าหมู่. ครั้นเรียกเข้าหมู่แล้ว พึงกล่าวว่า จงยอม สละคืนทิฏฐิบาปนั้น ถ้าเธอยอมสละคืนการยอมสละคืนได้อย่างนี้ นั่นเป็นการ ดี. ถ้าไม่ยอมสละคืน เมื่อได้สามัคคี พึงยกเสียอีก เมื่อไม่ได้สามัคคี ไม่ เป็นอาบัติในเพราะสมโภคและอยู่ร่วมกัน. วิธีปฏิบัติในภิกษุผู้ถูกสงฆ์ยกเสีย จบ มหาขันธกะที่ ๑ จบ พระวินัยมีประโยชน์มาก คือ นำมาซึ่งความสุขแก่พวกภิกษุ ผู้มีศีลเป็นที่ รัก ข่มพวกที่มีความปรารถนาลามก ยกย่อง พวกที่มีความละอายและทรงไว้ซึ่งพระ ศาสนา เป็นอารมณ์ของพระสัพพัญญูชินเจ้า ไม่เป็นวิสัยของพวกอื่น เป็นแดนเกษม อัน พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบัญญัติไว้ดีแล้ว ไม่มี ข้อที่น่าสงสัย ภิกษุผู้ฉลาดในขันธกะ วินัย บริวาร และมาติกา ปฏิบัติด้วยปัญญาอันหลัก แหลม ชื่อว่าผู้ทำประโยชน์อันควร ชนใดไม่ รู้จักโค ชนนั้นย่อมรักษาฝูงโคไม่ได้ฉันใด ภิกษุก็ฉันนั้น เมื่อไม่รู้จักศีล ไฉนเธอจะพึง รักษาสังวรไว้ได้ เมื่อพระสุตตันตะ และพระ อภิธรรมเลอะเลือนไปก่อนแต่พระวินัยยังไม่ เสื่อมสูญ พระศาสนาชื่อว่า ยังตั้งอยู่ต่อไป เพราะเหตุแห่งการสังคายนานั้น ข้าพเจ้าจัก ประมวลกล่าวโดยลำดับตามความรู้ ขอท่าน ทั้งหลายงฟังข้าพเจ้ากล่าว เพื่อจะมิให้ข้อที่ ทำได้ยาก คือวัตถุ นิทาน อาบัติ นัยและ เปยยาลเหลือลง ขอท่านทั้งหลาย จงทราบ ๑. น่าจะเป็นอุทานคาถา.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ