พระวินัยปิฎก มหาวรรค
เรื่องกักกันสามเณรต้องขออนุญาตก่อน จบ หลายบทว่า ยาวตเก วา ปน...
หมวด: วินัยปิฎก ฝ่าย: ขันธก ลำดับ: 277 อ้างอิง: Mv. 277 ประเภท: explanation
เนื้อหา
๑. ทำสัตว์ที่มีชีวิตให้ตกล่วงไป. ๒. ถือเอาพัสดุอันเจ้าของมิได้ให้. ๓. ประพฤติกรรมอันเป็นข้าศึกแก่พรหมจรรย์. ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้นาสนะสามเณรผู้ประกอบด้วยองค์ ๑๐ นี้. เรื่องกักกันสามเณรต้องขออนุญาตก่อน จบ หลายบทว่า ยาวตเก วา ปน อุสฺสหติ มีความว่า ย่อมอาจเพื่อ จะตักเตือนพร่ำสอนสามเณรมีประมาณเท่าใด. ในสิกขาบท ๑๐ ความละเมิด ๕ สิกขาบทเบื้องต้น เป็นวัตถุแห่งนาสนา, ความละเมิด ๕ สิกขาบทเบื้อง ปลาย เป็นวัตถุแห่งทัณฑกรรม. บทว่า อปฺปฏิสฺสา มีความว่า ไม่ตั้งภิกษุไว้ในฐานะผู้เจริญ คือ ในตำแหน่งแห่งผู้เป็นใหญ่. บทว่า อสภาควุตฺติกา มีความว่า ไม่เป็นผู้เป็นอยู่เสมอกัน อธิบายว่าเป็นผู้เป็นอยู่ไม่สมส่วนกัน. ข้อว่า อลาภาย ปริสกฺกติ มีความว่า ภิกษุทั้งหลายจะไม่ได้ลาภ ด้วยประการใด เธอย่อมพยายามด้วยประการนั้น. บทว่า อนตฺถาย ได้แก่ เพื่ออุปัทวะ. บทว่า อนาวาสาย มีความว่า เธอย่อมพยายามว่า ทำไฉนหนอ ภิกษุเหล่านั้นไม่พึงอยู่ในอาวาสนี้. สองบทว่า อกฺโกสติ ปริภาสติ มีความว่า เธอย่อมด่าและย่อม ขู่เข็ญด้วยแสดงภัย. บทว่า เภเทติ มีความว่า เธอย่อมหาเรื่องส่อเสียดให้แตกกัน. สองบทว่า อาวรณํ กาตุํ มีความว่า เพื่อทำกาห้ามว่า เธออย่า เข้ามาในที่นี้.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ