พระวินัยปิฎก มหาวรรค
สัทธิวิหาริกหรืออัน เตวาสิกบอกว่า กรรมเช่นนี้ ผมทำเข้าแล้ว ด...
หมวด: วินัยปิฎก ฝ่าย: ขันธก ลำดับ: 209 อ้างอิง: Mv. 209 ประเภท: explanation
เนื้อหา
ข้อว่า อาปตฺตึ น ชานาติ มีความว่า เมื่อสัทธิวิหาริกหรืออัน เตวาสิกบอกว่า กรรมเช่นนี้ ผมทำเข้าแล้ว ดังนี้ เธอไม่ทราบว่า ภิกษุนี้ ต้องอาบัติชื่อนี้. ข้อว่า วุฏฺานํ น ชานาติ มีความว่า ไม่รู้จักว่า ความออกจาก อาบัติ ที่เป็นวุฏฐาานคามินี หรือเทศนาคามินี เป็นอย่างนี้. ในปัญจกะนี้ ๒ บทเบื้องต้น พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสด้วยอำนาจแห่งภิกษุผู้ไม่สมควร สาม บทเบื้องปลาย ตรัสด้วยอำนาจองค์แห่งอาบัติ. ข้อว่า อภิสมาจาริกาย สิกฺขาย มีความว่า เป็นผู้ไม่สามารถ เพื่อจะแนะนำในขันธกวรรค. ข้อว่า อาทิสมาจาริกาย มีความว่า เป็นผู้ไม่สามารถเพื่อจะแนะ นำในพระบัญญัติควรศึกษา. ข้อว่า อภิธมฺเม มีความว่า เป็นผู้ไม่สามารถเพื่อจะแนะนำในนาม รูปปริจเฉท. ข้อว่า อภิวินเย มีความว่า เป็นผู้ไม่สามารถจะแนะนำในวินัยปิฎก ล้วน. ส่วนสองบทว่า วิเนตุํ น ปฏิพโล มีความว่าย่อมไม่อาจเพื่อให้ ศึกษาในทุกอย่าง. ข้อว่า ธมฺมโต วิเวเจตุํ มีความว่า เพื่อให้สละเสีย โดยธรรม คือตามเหตุ. ในปัญจกะนี้ ปรับอาบัติทุก ๆ บท. แม้ในปัญจกะซึ่งมีบทต้นว่า ไม่ รู้จักอาบัติ ก็ปรับอาบัติทุก ๆ บท. ในปัญจกะนั้น ข้อว่า อุภยานิ โข ปนสฺส ปาฏิโมกฺขานิ วิตฺถาเรน สฺวาคตานิ โหนฺติ ได้แก่ ปาฏิโมกข์ ๒ ที่พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสด้วยอำนาจอุภโตวิภังค์.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ