พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาจิตติยกัณฑ์
อุปสัมบัน ภิกษุสำคัญว่าอนุปสัมบัน ส่งกลับ ต้องอาบัติปาจ
หมวด: วินัยปิฎก ฝ่าย: มหาวิภังค์ ลำดับ: 556 อ้างอิง: Pāc. 556 ประเภท: explanation
เนื้อหา
อุปสัมบัน ภิกษุสำคัญว่าอนุปสัมบัน ส่งกลับ ต้องอาบัติปาจิตตีย์. ทำเป็นโกรธ ส่งกลับ ต้องอาบัติทุกกฏ. ส่งอนุปสัมบันกลับ ต้องอาบัติทุกกฏ ทำเป็นโกรธ ส่งกลับ ต้องอาบัติทุกกฏ. อนุปสัมบัน ภิกษุสำคัญว่าอุปสัมบัน . . . ต้องอาบัติทุกกฏ อนุปสัมบัน ภิกษุสงสัย . . .ต้องอาบัติทุกกฏ. อนุปสัมบัน ภิกษุสำคัญว่าอนุปสัมบัน . . .ต้องอาบัติทุกกฏ. ภิกษุส่งกลับไปด้วยคิดว่า เรา ๒ รูปรวมกันจักไม่พอฉัน ๑ ภิกษุส่งกลับไปด้วยคิดว่า รูปนั้นพบสิ่งของมีราคามากแล้ว จักยังความโลภให้ เกิด ๑ ภิกษุส่งกลับไปด้วยคิดว่า รูปนั้นเห็นมาตุคามแล้วจักยังความกำหนัด ให้เกิด ๑ ภิกษุส่งกลับไปด้วยสั่งว่า จงนำข้าวต้มหรือข้าวสวย ของเคี้ยวหรือ ของฉันไปให้แก่ภิกษุผู้อาพาธ แก่ภิกษุผู้ตกค้างอยู่ หรือแก่ภิกษุผู้เฝ้าวิหาร ๑ ภิกษุไม่ประสงค์จะพระพฤติอนาจาร แต่เมื่อมีกิจจำเป็น จึงส่งกลับไป ๑ ภิกษุ วิกลจริต ๑ ภิกษุอาทิกัมมิกะ ๑ ไม่ต้องอาบัติแล. ในสิกขาบทที่ ๒ มีวินิจฉัยดังนี้:- [แก้อรรถบางปาฐะในปฐมบัญญัติของสิกขาบท] บทว่า ปฏิกฺกมเนปิ แปลว่า แม้ในโรงฉัน. บทว่า ภตฺตวิสฺสคฺคํ แปลว่า ภัตกิจ. บทว่า น สมฺภาเวสิ แปลว่า ไม่ทันเวลา. บทว่า อนาจารํ ได้แก่ การละเมิดทางกายทวารและวจีทวาร อัน เหลือจากอนาจารที่กล่าวแล้ว .
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ