พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ อนิยตกัณฑ์-ปาจิตติยกัณฑ์
[แก้อรรถสิกขาบทวิภังค์ว่าด้วยการเดาะกฐิน] บทว่า นิฏฺิตจีวรส...
หมวด: วินัยปิฎก ฝ่าย: มหาวิภังค์ ลำดับ: 571 อ้างอิง: Pāc. 571 ประเภท: explanation
เนื้อหา
[แก้อรรถสิกขาบทวิภังค์ว่าด้วยการเดาะกฐิน] บทว่า นิฏฺิตจีวรสฺมึ ได้แก่ เมื่อจีวรสำเร็จแล้ว โดยการสำเร็จ อย่างใดอย่างหนึ่ง. ก็เพราะจีวรนี้ ย่อมเป็นอันสำเร็จแล้ว ด้วยการ กระทำบ้าง ด้วยเหตุมีการเสียหายเป็นต้นบ้าง; ฉะนั้น เพื่อทรงแสดง เพียงแต่อรรถเท่านั้น ในบทภาชนะแห่งบทว่า นิฏฺิตจีวรสฺมึ นั้น พระ- ผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสคำมีอาทิว่า ภิกฺขุนา จีวรํ กตํ วา โหติ ดังนี้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กตํ คือ อันภิกษุกระทำแล้วด้วยกรรม มีสูจิกรรมเป็นที่สุด. ที่ชื่อว่า กรรมมีสูจิกรรมเป็นที่สุด ได้แก่การทำ กรรมที่ควรทำด้วยเข็มอย่างใดอย่างหนึ่ง มีการติดรังดุมและลูกดุมเป็นที่สุด แล้วก็เก็บเข็มไว้ (ในกล่องเข็ม). บทว่า นฏฺํ คือ ถูกพวกโจรเป็นต้นลักเอาไป. จริงอยู่ แม้ จีวรนั่น ท่านเรียกว่า สำเร็จแล้ว ก็เพราะความกังวล ด้วยการกระทำ นั่นเอง สำเร็จลงแล้ว บทว่า วินฏฺํ คือ ถูกพวกสัตว์มีปลวกเป็นต้นกัดแล้ว. สองบทว่า จีวราสา วา อุปจฺฉินฺนา มีความว่า หมดความหวังใน จีวรซึ่งบังเกิดขึ้นว่า เราจักได้จีวรในตระกูลชื่อโน้นก็ดี. อันที่จริง ควร ทราบความที่จีวรแม้เหล่านี้สำเร็จแล้ว เพราะความกังวลด้วยการกระทำ นั่นแล สำเร็จลงแล้ว.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ