พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ อนิยตกัณฑ์-ปาจิตติยกัณฑ์
บทว่า วาเรยฺยานิ ความว่า การสู่ขอว่า พวกท่านจงให้เด็กหญิง สา...
หมวด: วินัยปิฎก ฝ่าย: มหาวิภังค์ ลำดับ: 257 อ้างอิง: Pāc. 257 ประเภท: explanation
เนื้อหา
บทว่า วาเรยฺยานิ ความว่า การสู่ขอว่า พวกท่านจงให้เด็กหญิง สาวน้อยแก่เด็กชายหนุ่มน้อยของพวกเรา หรือทำการกำหนดวัน ฤกษ์ และยาม. บทว่า ปุราณคณกิยา ความว่า ภรรยาของหมอดู (โหร)คนหนึ่ง. หญิงนั้น เมื่อหมอดูนั้นยังมีชีวิตอยู่ ปรากฏชือว่า คณกี . และเมื่อหมอดู ตายแล้ว ถึงอันนับว่า ปุราณคณกี . บทว่า ติโรคาโม ได้แก่ นอกบ้าน. อธิบายว่า บ้านอื่น. บทว่า มนุสฺสา ได้แก่ พวกชาวบ้านผู้รู้ความที่พระอุทายีเป็นผู้ ชอบขวนขวายในการชักสื่อนี้ . บทว่า สุณิสาโภเคน ความว่า พวกสาวกของอาชีวกเหล่านั้น ใช้สอยหญิงนั้น อย่างที่คนทั้งหลายจะพึงใช้สอยหญิงสะใภ้ มีการให้ หุงภัตให้ต้มแกง และการให้เลี้ยงดูเป็นต้น. หลายบทว่า ตโต อปเรน ทาสีโภเคน ความว่า แต่ล่วงไป ได้ ๑ เดือน พวกสาวกของอาชีวกเหล่านั้นใช้สอยนางนั้น ด้วยการ ใช้สอยอย่างที่คนทั้งหลายจะพึงใช้สอยทาสี มีการทำนา เทหยากเยื่อ และตักน้ำเป็นต้น. บทว่า ทุคคตา คือ เป็นผู้ยากจน, อีกอย่างหนึ่ง ความว่า ไปสู่ตระกูลที่ตนไปแล้ว เป็นผู้ตกทุกข์ได้ยาก. หลายบทว่า มายฺโย อิมํ ภุมาริกํ ความว่า คุณอย่าใช้สอย เด็กหญิงนี้ อย่างใช้สอยทาสีเลย. ด้วยบทว่า อาหารูปหาโร พวกสาวกของอาชีวกแสดงว่า การ รับรองและการตกลง คือการรับและการให้ พวกเราไม่ได้รับมา ไม่ ได้มอบให้อะไร ๆ คือว่า พวกเราไม่มีการซื้อขาย คือ การค้าขาย กับท่าน.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ