พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์

การบอกลาด้วยคำว่า อารามิโกติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้...

หมวด: วินัยปิฎก ฝ่าย: มหาวิภังค์ ลำดับ: 792 อ้างอิง: Pār. 792 ประเภท: explanation

เนื้อหา

การบอกลาด้วยคำว่า อารามิโกติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งอารามิกะ (ผู้ รักษาวัดหรือผู้รักษาสวน) อย่างนี้คือ :- กปฺปิยการโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น กัปปิยการก, เวยฺยาวจฺจกโรติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ไวยาวัจกร, อปหริตการโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ผู้ทิ้งของสดเขียว, (ผู้ดายหญ้า) ยาคุภาชโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ผู้แจกข้าวต้ม, ผลภาชโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ผู้แจกผลไว้, ขชฺชกภาชโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ผู้แจกของขบเคี้ยว, การบอกลาด้วยคำว่า สามเณโรติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยไวพจน์แห่งสามเณรอย่างนี้ คือ:- กุมารโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น สามเณรน้อย, เจฏโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น สามเณรเล็ก, เปฏโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น สามเณรปานกลาง, โมณิคลฺโลติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น สามเณรโค่ง, สมณุทฺเทโสติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น สมณุทเทศ, (คือสามเณรมีอายุมาก หรือเถร) การบอกลาด้วยคำว่า ติตฺถิโยติ มํ ธาเรห ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งเดียรถีย์อย่างนี้ คือ:-

หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ