พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์
ปาราชิก 397
หมวด: วินัยปิฎก ฝ่าย: มหาวิภังค์ ลำดับ: 397 อ้างอิง: Pār. 397 ประเภท: rule
เนื้อหา
๑๐. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในวัจจมรรคของ มนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๑. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในปัสสาวมรรคของ มนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๒. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในมุขมรรคของ มนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๓. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในวัจจมรรคของ อมนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๔. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าไปปัสสาวมรรคของ อมนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๕. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในมุขมรรคของ อมนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๖. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในวัจจมรรคของ สัตว์ดิรัจฉานอุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๗. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในปัสสาวมรรค ของสัตว์ดิรัจฉานอุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๘. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในมุขมรรคของ สัตว์ดิรัจฉานอุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๙. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในวัจจมรรคของ มนุษย์บัณเฑาะก์ ต้องอาบัติปาราชิก. ๒๐. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในมุขมรรคของ มนุษย์บัณเฑาะก์ ต้องอาบัติปาราชิก.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ