เล่มที่ 73
พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น เรียก ว่า ต้นสิรีสะ (ไม้ซึก)
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 554
เนื้อหา
มีพระอัครสาวิกาชื่อว่า พระสามา และพระจัมปา โพธิพฤกษ์ของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น เรียก ว่า ต้นสิรีสะ (ไม้ซึก). พระมหามุนีสูง ๔๐ ศอกพระรัศมีสีทองแล่นออก ไปรอบ ๆ ๑๐ โยชน์. พระกกุสันธพุทธเจ้าพระองค์นั้น มีพระชนมายุ สี่หมื่นปี พระองค์ทรงพระชนม์ยืนถึงเพียงนั้น จึงทรง ยังหมู่ชนเป็นอันมากให้ข้ามโอฆะ. พระองค์ทั้งพระสาวก ทรงขยายตลาดธรรมแก่ บุรุษสตรี ในโลกทั้งเทวโลก ทรงบันลือดุจการบันลือ ของราชสีห์ แล้วเสด็จดับขันธปรินิพพาน. พระองค์มีพระสุรเสียง มีองค์ ๘ มีศีลบริบูรณ์ อยู่นิรันดร ทั้งนั้น ก็อันตรธานไปสิ้นสังขารทั้งปวง ว่างเปล่า แน่แท้. บรรดาบทเหล่านั้น บาทคาถาว่า วสเต ตตฺถ เขเม ปุเร นี้ พึงทราบ ว่า ท่านกล่าวเพื่อชี้นครที่พระกกุสันธพุทธเจ้าทรงสมภพ. บทว่า มหากุลํ ได้แก่ ตระกูลฝ่ายพระชนกของพระผู้มีพระภาคเจ้า เป็นตระกูลรุ่งเรือง. บทว่า นรานํ ปวรํ เสฏฺํ ความว่า ประเสริฐเลิศล้ำกว่ามนุษย์ทั้งหมดโดยชาติ. บทว่า ชาติมนฺตํ ได้แก่ มีชาติยิ่ง มีชาติสูง. บทว่า มหายสํ ได้แก่ มีบริวารมาก. ตระกูลใหญ่นั้นของพระพุทธเจ้าเป็นดังฤา. ในคำนั้น พึงเห็น การเชื่อมความกับบทว่า มหากุลํ เขเม ปุเร วสเต ตระกูลใหญ่อยู่ใน กรุงเขมะ.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน