เล่มที่ 73
เรานำดอกไม้ทิพย์ คือ มณฑารพ ปทุม ปาริฉัตตกะ จากเทวโลก บูชาพร...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 466
เนื้อหา
เรานำดอกไม้ทิพย์ คือ มณฑารพ ปทุม ปาริฉัตตกะ จากเทวโลก บูชาพระสัมพุทธเจ้า. พระอัตถทัสสีพุทธเจ้า มหามุนีพระองค์นั้นทรง พยากรณ์เราว่า ล่วงไป ๑,๘๐๐ กัป ท่านผู้นี้จักเป็น พระพุทธเจ้า. พระตถาคตทรงตั้งความเพียร ฯ ล ฯ จักอยู่ต่อ หน้าของท่านผู้นี้. เราฟังพระดำรัสของพระองค์ ก็ร่าเริง สลดใจ จึงอธิษฐานข้อวัตรยิ่งขึ้นไป เพื่อบำเพ็ญบารมี ๑๐ ให้ บริบูรณ์. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ชฏิโล ได้แก่ ชื่อว่าชฎิล เพราะมีชฎา มุ่นมวยผม. บทว่า มหิยา เสฏฺสมฺมโต ความว่า อันโลกแม้ทั้งสิ้น สมมติยกย่องอย่างนี้ว่า เป็นผู้ประเสริฐสุด สูงสุด เลิศ. พระผู้มีพระภาคเจ้าอัตถทัสสีพระองค์นั้น ทรงมีพระนคร ชื่อว่า โสภณะ พระชนกพระนามว่า พระเจ้าสาคระ พระชนนีพระนามว่า พระนางสุทัสสนา คู่พระอัครสาวกชื่อว่า พระสันตะ และ พระอุปสันตะ พระพุทธอุปัฏฐากชื่อว่า พระอภยะ คู่พระอัครสาวิกา ชื่อว่า พระธัมมา และ พระสุธัมมา โพธิพฤกษ์ชื่อว่า จัมปกะ พระสรีระสูง ๘๐ ศอก พระรัศมี แห่งพระสรีระแผ่ไปโดยรอบ ประมาณโยชน์หนึ่งทุกเวลา พระชนมายุแสนปี พระอัครมเหสีพระนามว่า พระนางวิสาขา พระโอรสพระนามว่า เสละ ออกอภิเนษกรมณ์ด้วยยานคือ ม้า. ด้วยเหตุนั้น จึงตรัสว่า พระอัตถทัสสีศาสดา ทรงมีพระนครชื่อว่าโสภณะ พระชนกพระนามว่า พระเจ้าสาคระ พระชนนีพระ นามว่า พระนางสุทัสสนา.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน