เล่มที่ 72
ลำดับนั้น พระมหาปชาบดีโคตมีเถรีผู้ มีวัตรอันงาม ประกาศในหมู่...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 228
เนื้อหา
ลำดับนั้น พระมหาปชาบดีโคตมีเถรีผู้ มีวัตรอันงาม ประกาศในหมู่พระภิกษุสงฆ์แล้ว ไหว้พระรากล พระอานนท์ และพระนันทะ แล้วได้ตรัสดังนี้ว่า ดิฉันเบื่อหน่ายในร่างกายซึ่ง เสมอด้วยที่อยู่ของอสรพิษ เป็นที่พักของโรค เป็นสถานที่เกิดทุกข์ มีชราและมรณะเป็นโคจร อาเกียรณ์ไปด้วยมลทิน คือ ซากศพ ต่าง ๆ ต้องพึ่งพาผู้อื่น ปราศจากเรี่ยวแรง ฉะนั้น ดิฉันจึงปรารถนาจะนิพพานเสีย ขอลูก ทั้งหลายจงยอมอนุญาตให้เถิด. พระนันทเถรเจ้าและพระราหุลผู้เจริญ เป็นผู้ปราศจากความโศก ไม่มีอาสวะ ตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว มีปัญญา มีความเพียร ได้คิดตาม ธรรมดาว่า น่าติโลกที่ปัจจัยปรุงแต่งปราศจากแก่น- สาร เปรียบด้วยต้นกล้วย เช่นเดียวกับกลลวง และพยับแดด ต่ำช้า ไม่มั่นคง พระโคตมีเถรี พระมาตุจฉาของพระ- พิชิตมาร ซึ่งได้เลี้ยงดูพระพุทธเจ้าก็ยังต้องถึงแก่ กรรม สังขตธรรมทั้งปวงไม่เที่ยง ก็ครั้งนั้น พระอานนท์พุทธอนุชา ซึ่ง เป็นคนสนิทของพระพิชิตมาร ยังเป็นพระเสข- บุคคลอยู่ ท่านหลั่งน้ำตาร้องไห้คร่ำครวญอย่าง น่าสงสาร ณ ที่นั้นว่า พระโคตมีเถรีเจ้าตรัสอยู่หลัด ๆ ก็จะ เสด็จไปนิพพานเลย อีกไม่นานเลยแม้พระพุทธ- เจ้าก็คงจะเสด็จไปนิพพานแน่นอน เปรียบเหมือน ไฟที่หมดเชื้อแล้ว ฉะนั้น พระโคตมีเถรีเจ้าได้ตรัสกะท่านพระ- อานนท์ผู้ชำนาญพระปริยัติ ปานดังสาครอันลึก ล้ำ เอาใจใส่ในการอุปัฏฐากพระพุทธเจ้า ซึ่ง พร่ำรำพันอยู่ดังกล่าวมาว่า ลูกเอ๋ย เมื่อกาลเป็นที่ร่าเริงปรากฏขึ้น แล้ว พ่อไม่ควรที่จะเศร้าโศกถึงการตายของดิฉัน ที่สุดแห่งการนิพพานของดิฉันใกล้เข้ามาแล้ว พ่อเอย พระศาสดา พ่อได้ทูลให้ทรงยิน- ยอม จึงได้ทรงอนุญาตให้เราบวช ลูกเอ๋ย พ่อ อย่าเสียใจไปเลย ความพยายามของพ่อมีผล ก็บทใด ที่ติตถิกาจารย์ทั้งหลายผู้เก่าแก่ ไม่เห็น บทนั้นอันเด็กหญิงซึ่งมีอายุ ๗ ขวบรู้แจ้ง ประจักษ์แล้ว พ่อจงรักษาพระพุทธศาสนาไว้ การที่ ดิฉันได้เห็นพ่อครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย บุคคลไป ในทิศใดแล้วไม่ปรากฏ ดิฉันก็จะขอลาไปในทิศ นั้นนะลูก.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน