เล่มที่ 72
ทราบว่า ท่านพระนฬมาลิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ด้วยประการ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 223
เนื้อหา
ทราบว่า ท่านพระนฬมาลิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ด้วยประการ ฉะนี้แล. มหาปชาบดีโคตมีเถรีอปทานที่ ๗ (๑๗) บุพจริยาของพระมหาปาชาบดีโคตมีเถรี [๑๕๗] ในกาลครั้งหนึ่ง พระผู้มีพระ- ภาคเจ้า ผู้เป็นประทีปแก้วส่องโลกให้สว่างไสว เป็นนายสารภีฝึกนรชน ประทับอยู่ ณ กูฏาคาร ศาลาป่ามหาวันใกล้พระนครเวสาลี ครั้งนั้น พระมาโคตมีภิกษุณี พระมหา- ตุจฉาของพระพิชิตมาร อยู่ในสำนักนางภิกษุณี ในพระนครอันรื่นรมย์นั้น พร้อมด้วยพระภิกษุณี ๕๐๐ องค์ ซึ่งล้วนแต่พ้นจากกิเลสแล้ว เมื่อ พระมหาปชาบดีโคตมีนั้นอยู่ในที่สงัด ตรึกนึกคิด อย่างนี้ว่า การปรินิพพานของพระพุทธเจ้าก็ดี ของ คู่พระอัครสาวกก็ดี ของพระราหุล พระอานนท์ และพระนันทะก็ดี เราไม่ได้เห็น เราอันพระโลกนาถผู้แสวงหาคุณอันใหญ่ ทรงอนุญาตแล้ว พึงปลงอายุสังขารแล้วนิพพาน ก่อนเถิด พระภิกษุณีทั้ง ๕๐๐ องค์ ก็ได้ตรึก อย่างนั้นเหมือนกัน แม้พระเขมาภิกษุณีเป็นต้น ก็ได้ตรึกเช่นนี้เหมือนกัน ครั้งนั้น เกิดแผ่นดินไหว กลองทิพย์ ดังขึ้นเองทวยเทพที่สิงอยู่ในสำนักของนางภิกษุณี ถูกความโศกบีบคั้น บ่นเพ้ออยู่อย่างน่าสงสาร หลั่งน้ำตาแล้วในที่นั้น พระภิกษุณีทุก ๆ องค์ พร้อมด้วยทวยเทพเหล่านั้น เข้าไปหาพระมหา - โคตมีภิกษุณี ซบศีรษะแทบเท้าแล้วกล่าวว่า ข้าแต่พระแม่เจ้า เพราะเรามีปกติอยู่ด้วยการ เทียบเคียงในกรรมเหล่านั้น เราได้อยู่ในที่สงัด พื้นภูมิภาคหวั่นไหวจลาจล กลองทิพย์ ดังขึ้นเอง และเราได้ยินเสียงคร่ำครวญ ข้าแต่ พระโคตมี จะต้องมีเหตุอะไรเกิดขึ้นแน่ ครั้งนั้น พระมหาโคตมีภิกษุณีได้บอก ถึงเหตุตามที่ตนได้ตรึกแล้วทุกประการ ลำดับ นั้น พระภิกษุณีทุก ๆ องค์ ก็ได้บอกถึงเหตุที่ ตนตรึกตรองแล้ว กล่าวว่า ข้าแต่พระแม่เจ้า ถ้าพระแม่เจ้าชอบใจ การปรินิพพานอันเกษมอย่างยิ่งไซร้ ถึงดิฉัน ทั้งหลายก็จักนิพพานทั้งหมด ในกาลก่อนที่ พระพุทธเจ้าจะทรงพระอนุญาต ดิฉันทั้งหลายได้ ออกจากเรือนพร้อมด้วยพระแม่เจ้า เมื่อดิฉัน ทั้งหลายออกจากภพนี้ไปสู่บุรีคือนิพพานอันอุดม ดิฉันทั้งหลาย ก็จักไปพร้อมกับพระแม่เจ้า เหมือนกัน.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน