เล่มที่ 72
ทราบว่า ท่านพระกฏัจฉุภิกขาทายิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านั้น...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 214
เนื้อหา
ทราบว่า ท่านพระกฏัจฉุภิกขาทายิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านั้น ด้วย ประการฉะนี้แล. สัตตอุปลมาลิกาเถรีอปทานที่ ๘ (๘) [๑๕๘] ในพระนครอรุณวดี มีพระ- มหากษัตริย์พระองค์หนึ่งพระนามว่า อรุณ ดิฉัน เป็นพระอัครมเหสีของท้าวเธอ ดิฉันร้อยพวงมาลัยอยู่ ได้หยิบเอาดอก อุบลมีกลิ่นหอมเหมือนทิพย์มา ๗ ดอก แล้วนั่ง ลงในปราสาทอันประเสริฐ คิดขึ้นในขณะนั้น เองว่า ประโยชน์อะไร ด้วยพวงมาลัยเหล่านี้ ซึ่งเราเอาประดับศีรษะเรา เราเอาบูชาในพระ- ญาณของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด จะประเสริฐ กว่า ชนทั้งหลายเขาพากันนับถือบูชาพระ- สัมพุทธเจ้า เราจะนั่งที่ใกล้ประตูจักบูชา พระสัมพุทธเจ้าผู้มหามุนีในเวลาที่พระองค์เสด็จ มา พระพิชิตมารผู้งดงามดังต้นรกฟ้าขาว หรือมิฉะนั้น ก็เปรียบเหมือนไกรสรมฤคราช พร้อมด้วยพระภิกษุสงฆ์เสด็จมาตามถนน ฉันเห็นพระรัศมีของพระพุทธเจ้าแล้ว ก็ร่าเริงสลดใจ ยังไม่ทันถึงประตูก็บูชาพระพุทธ- เจ้าผู้ประเสริฐสุด. ดิฉันทำดอกอุบลอันบานเต็มที่ ๗ ดอก ให้เป็นของกั้นแดดในอัมพร ดอกอุบลเหล่านั้น กั้นแดดอยู่เหนือพระเศียรพระพุทธเจ้า. ดิฉันมีจิตประกอบด้วยปีติ ดีใจ เกิด โสมนัสประนมอัฐชลี ยังจิตให้เลื่อมใสในกาลนั้น แล้วได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เหนือศีรษะของดิฉัน เขากั้นเศวตฉัตร ขนาดใหญ่ มีกลิ่นหอมดังกลิ่นทิพย์ฟุ้งไป นี้เป็น ผลแห่งดอกอุบล ๗ ดอก.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน