เล่มที่ 72
อน รสก็เป็น ของร้อน ฯลฯ กายเป็นของร้อน โผฏฐัพพะก็ เป็นของร้อ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 171
เนื้อหา
โสตเป็นของร้อน เสียงทั้งหลายก็เป็น ของร้อน ฯลฯ ฆานะเป็นของร้อน กลิ่นทั้งหลาย ก็เป็นของร้อน ฯลฯ ลิ้นเป็นของร้อน รสก็เป็น ของร้อน ฯลฯ กายเป็นของร้อน โผฏฐัพพะก็ เป็นของร้อน ฯลฯ ใจเป็นของร้อน ธรรมทั้งหลาย ก็เป็นของร้อน มโนวิญญาณก็เป็นของร้อน มโนสัมผัส ก็เป็นของร้อน ความเสวยอารมณ์นี้เกิดขึ้น เพราะมโนสัมผัสเป็นปัจจัยแม้อันใดเป็นสุขก็ดี เป็นทุกข์ก็ดี ไม่ใช่ทุกข์ไม่สุขก็ดี แม้อันนั้น ก็เป็นของร้อน ร้อนเพราะอะไร ร้อนเพราะไฟ คือราคะ เพราะไฟคือโทสะ เพราะไฟคือโมหะ ร้อนเพราะความเกิด เพราะความแก่ และ ความตาย เพราะความเศร้าโศก เพราะความ คร่ำครวญ เพราะความทุกข์ เพราะความโทมนัส เพราะความคับแค้นใจ เราจึงกล่าวว่าเป็นของ ร้อนแล. ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้เห็น ได้ฟังแล้วอย่างนี้ ย่อมเบื่อหน่ายในจักษุ ย่อม เบื่อหน่ายในรูป ย่อมเบื่อหน่ายในวิญญาณที่ อาศัยจักษุ ย่อมเบื่อหน่ายในสัมผัสอาศัยจักษุ ความเสวยอารมณ์นี้ เกิดขึ้นเพราะจักษุสัมผัสแม้ อันใด เป็นสุขก็ดี เป็นทุกข์ก็ดี ไม่ใช่ทุกข์ ไม่ใช่ สุขก็ดี ย่อมเบื่อหน่ายในความเสวยอารารมณ์ นั้น ย่อมเบื่อหน่ายในโสต ย่อมเบื่อหน่ายในเสียง ฯลฯ ย่อมเบื่อหน่ายในฆานะ ย่อมเบื่อหน่ายในกลิ่น ฯลฯ ย่อมเบื่อหน่ายในชิวหา ย่อมเบื่อหน่ายในรส ทั้งหลาย ฯลฯ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในกาย ย่อม เบื่อหน่ายแม้ในโผฏฐัพพะ ฯลฯ ย่อมเบื่อหน่าย แม้ในใจ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในธรรมทั้งหลาย ย่อม เบื่อหน่ายแม้ในมโนวิญญาณ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ ในมโนสัมผัส ความเสวยอารมณ์นี้เกิดขึ้นเพราะ มโนสัมผัสเป็นปัจจัยแม้อันใด เป็นสุขก็ดี เป็น ทุกข์ก็ดี ไม่ใช่ทุกข์ ไม่ใช่สุขก็ดี ย่อมเบื่อหน่าย แม้ในความเสวยอารมณ์นั้น เมื่อเบื่อหน่าย ย่อม คลายความกำหนัด เพราะคลายความกำหนัด จิตย่อมหลุดพ้น เมื่อจิตหลุดพ้นแล้ว ก็มีญาณรู้ว่า หลุดพ้นแล้ว พระอริยสาวกนั้น ย่อมทราบชัดว่า ชาติสิ้นแล้วพรหมจรรย์ได้อยู่จบแล้ว กิจอื่นที่ ควรทำได้ทำเสร็จแล้ว กิจอื่นอีก เพื่อความเป็น อย่างนี้ มิได้มีอีกต่อไป ดังนี้.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน