เล่มที่ 71
ในกาลต่อมา ท่านระลึกถึงบุพกรรมของตนได้ เกิดความโสมนัส เมื่อจ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 293
เนื้อหา
ในกาลต่อมา ท่านระลึกถึงบุพกรรมของตนได้ เกิดความโสมนัส เมื่อจะประกาศถึงเรื่องราวที่ตนเคยได้ประพฤติแล้วในกาลก่อน จึงกล่าว คำเป็นต้นว่า วิปสฺสี นาม ภควา ดังนี้. คำเริ่มต้นนั้นได้มีเนื้อความ ตามที่ได้กล่าวไว้แล้วในหนหลังแล. บทว่า ปาโมชฺชํ ชนยิตฺวาน ความว่า ยังปีติอันมีกำลังให้เกิด ขึ้นแล้ว คือ ให้เกิดความเป็นผู้มีใจเป็นของตน ดุจในประโยคเป็นต้นว่า ความปราโมทย์ ความรื่นเริง ความบันเทิง การยิ้ม การยิ้มแย้ม ความ ปลื้มใจ ความยินดี ความเป็นผู้มีใจเป็นของตน. คำที่เหลือในที่ทุกแห่ง มีเนื้อความง่ายทั้งนั้น. ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดนตรีและดอกไม้ ข้าพระองค์เป็นรุกขเทวดา พร้อมด้วยอำมาตย์และบริวาร อยู่ที่ไม้เกด เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิขี ผู้เป็น เผ่าพันธุ์ของโลก ปรินิพพานแล้ว. ข้าพระองค์มีจิตเลื่อมใสโสมนัส ได้ไปสู่พระจิตกาธาร ประโคมดนตรี ณ ที่นั้น โปรยของหอมและดอกไม้บูชา. ข้าพระองค์มีจิตเลื่อมใสโสมนัส ทำการบูชาที่พระจิต- กาธาร ไหว้พระจิตกาธารแล้วกลับมาสู่ภพของตน. ข้าพระองค์เข้าไปในภพแล้ว ยังระลึกถึงการบูชาพระ- จิตกาธาร ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมสัตว์เชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านระ ด้วยกรรมนั้น. ข้าพระองค์ได้เสวยสมบัติในเทวดาและมนุษย์แล้ว ละ ความชนะและความแพ้แล้ว บรรลุถึงฐานะอันไม่หวั่นไหว.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน