เล่มที่ 53
ในกาลนั้น เมื่อดาบสนี้หลีกไป เสียงอันดังย่อมเป็น ไป เทวดาทั้...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 199
เนื้อหา
ในกาลนั้น เมื่อดาบสนี้หลีกไป เสียงอันดังย่อมเป็น ไป เทวดาทั้งหลายย่อมยินดีด้วยเสียงหนังสัตว์ ฤาษี เหล่านั้นกล้าแข็งด้วยกำลังของตน เหาะไปในอากาศ ไปสู่ทิศน้อยทิศใหญ่ตามปรารถนา. ปวงฤาษีนี้แล ทำแผ่นดินให้หวั่นไหว เที่ยวไปใน อากาศ มีเดชแผ่ไป ยากที่จะข่มขี่ได้ ดังสาครยาก ที่ใคร ๆ จะให้ขุ่นได้ ฤาษีศิษย์ของเราบางพวกประกอบ การยืนและเดิน บางพวกไม่นอน บางพวกกินผลไม้ ที่หล่นเอง หาผู้อื่นเสมอได้ยาก ท่านเหล่านี้มีปกติ อยู่ด้วยเมตตา แสวงหาประโยชน์เกื้อกูลแก่สรรพสัตว์ ไม่ยกย่องตน ทั้งหมดไม่ติเตียนใคร ๆ ทั้งนั้น เป็นผู้ไม่ เย้ยหยันใคร ๆ. เป็นผู้ไม่กลัวดังพระยาราชสีห์ มีกำลัง เหมือนพระยาคชสาร ยากที่จะข่มได้ ดุจเสือโคร่ง ย่อมมาในสำนักของเรา. พวกวิทยาธร เทวดา นาค คนธรรพ์ ผีเสือน้ำ กุมภัณฑ์ อสูร และครุฑ ย่อมอาศัยและเลี้ยงชีวิตอยู่ใกล้สระนั้น ศิษย์ของเราเหล่านั้นทรงชฎา เลี้ยงชีวิตด้วยผลไม้และ เหง้ามัน นุ่งห่มหนังสัตว์ เที่ยวไปในอากาศได้ทุกตน อยู่ ใกล้สระนั้น. ในกาลนั้น ศิษย์เหล่านี้เป็นผู้สมควร มีความเคารพ กันและกัน เสียงไอจามของศิษย์ทั้ง ๒๔,๐๐๐ ย่อมไม่มี ท่านเหล่านี้ซ้อนเท้าเหลื่อมเท้า เงียบเสียงสังวรดี เข้า มาไหว้เราด้วยเศียรเกล้าทั้งหมดนั้น เราผู้เพ่งฌาน ยินดี ในฌาน ห้อมล้อมด้วยศิษย์เหล่านั้น ผู้สงบระงับ มีตบะ อยู่ในอาศรมนั้น อาศรมของเรามีกลิ่นหอมด้วยกลิ่นศีล ของเหล่าฤาษี และด้วยกลิ่นสองอย่าง คือกลิ่นดอกไม้ และกลิ่นผลไม้ เราไม่รู้สึกตลอดคืนและวัน ความไม่ยินดี ไม่มีแก่เรา เราสั่งสอนบรรดาศิษย์ของตน ย่อมได้ความ ร่าเริงอย่างยิ่ง เมื่อดอกไม้ทั้งหลายบาน และเมื่อผลไม้ ทั้งหลายสุก กลิ่นหอมตลบอบอวล ทำอาศรมของเราให้ งาม เราออกจากสมาบัติแล้ว มีความเพียร มีปัญญา ถือ เอาภาระคือหาบเข้าป่า ในกาลนั้น เราศึกษาชำนาญในลางดีลางร้าย ฝันดี ฝันร้ายและตำราทำนายลักษณะ ทรงลักษณมนต์อันกำลัง เป็นไป.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน