เล่มที่ 49
ไร่อ้อยใหญ่นี้บังเกิดแก่ข้าพเจ้า เป็นผล บุญไม่น้อย แต่บัดนี้...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 368
เนื้อหา
ไร่อ้อยใหญ่นี้บังเกิดแก่ข้าพเจ้า เป็นผล บุญไม่น้อย แต่บัดนี้ ข้าพเจ้าจะกินอ้อยนั้นไม่ได้ ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ขอท่านโปรดบอก นี้เป็นผล แห่งกรรมอะไร. ข้าพเจ้าย่อมเดือดร้อนถูกใบอ้อย บาด พยายามตะเกียกตะกาย เพื่อจะบริโภคสัก หน่อยก็ไม่ได้สมหวัง. กำลังก็สิ้นลง บ่นเพ้อนัก นี้เป็นผลแต่งกรรมอะไร. อนึ่ง ข้าพเจ้าถูกความ หิวเละความกระหายเบียดเบียน แล้วหมุนล้มไป ที่แผ่นดิน กลิ้งเกลือกไปมา ดุจปลาดิ้นรนอยู่ ในที่ร้อน เมื่อข้าพเจ้าร้องไห้อยู่ สัตว์ทั้งหลาย ย่อมพากันมากินน้ำตาของข้าพเจ้า ข้าแต่ท่าน ผู้เจริญ ขอท่านโปรดบอก นี้เป็นผลแห่งกรรม อะไร. ข้าพเจ้าเป็นผู้หิวกระหายลำบาก ดิ้นรน ไปมา ย่อมไม่ประสบความสุขที่น่ายินดี ข้าแต่ ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าขอถามเนื้อความนั้นกะท่าน ข้าพเจ้าจะบริโภคอ้อยนั้นได้อย่างไร. พระมหาโมคคัลลานเถระกล่าวว่า :- เมื่อชาติก่อนท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำ กรรมไว้ด้วยตนเอง เราจะบอกเนื้อความนั้นกะ ท่าน ขอท่านจงฟังแล้วจำเนื้อความข้อนั้นไว้ (คือ) ท่านเดินกัดกินอ้อยไป และมีบุรุษคนหนึ่ง เดินตามหลังท่านไป เขาหวังจะกินอ้อย จึงบอก แก่ท่าน ท่านก็ไม่พูดอะไร ๆ แก่เขา เขาจึงได้ พูดวิงวอนว่า ขอท่านจงให้อ้อยเถิด ท่านได้ให้ อ้อยแก่บุรุษนั้นโดยข้างหลัง นี้เป็นผลแห่งกรรม นั้น. เชิญท่านพึงไปถือเอาอ้อยข้างหลังซิ ครั้นถือ เอาได้แล้ว จงกินให้อิ่มหนำเถิด เพราะเหตุนั้น แหละ ท่านจักเป็นผู้เบิกบาน ร่าเริง บันเทิงใจ.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน