เล่มที่ 49
บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กปินจฺจนายํ ได้แก่ ในประเทศ อันได้โวห...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 340
เนื้อหา
บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กปินจฺจนายํ ได้แก่ ในประเทศ อันได้โวหารว่า กปินัจจนา เพราะเป็นที่ฟ้อนรำของพวกลิง. บทว่า สจฺจนาโม ได้แก่ ผู้มีนามตามเป็นจริง คือผู้มีนามไม่ผิดแผกด้วย คุณนามมีอาทิว่า ผู้ได้ฌาน มีศีลบริสุทธิ์ เป็นพระอรหันต์ เป็นผู้ หลุดพ้น. เมื่อเปรตกล่าวอย่างนั้น พระราชามีพระประสงค์จะเสด็จไป ยังสำนักของพระเถระในขณะนั้นทีเดียว จึงตรัสคาถาว่า :- เราจักไปทำตานที่ท่านสั่งนั้นเดี๋ยวนี้ จัก ให้พระสมณะนั้นครองผ้า ขอท่านจงดูคู่ผ้า เหล่านั้นอันพระสมณะนั้นรับประเคนแล้ว และ เราจักคอยดูท่านนุ่งห่มผู้เป็นอันดี. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กสฺสามิ แปลว่า จักกระทำ. ลำดับนั้น เปรตเมื่อจะแสดงว่า พระเถระย่อมแสดงธรรม แก่เทพยดาทั้งหลาย เพราะฉะนั้น เวลานี้ ไม่ใช่เวลาที่จะเข้าไปหา จึงกล่าวคาถาว่า :- ข้าแต่พระเจ้าลิจฉวี ข้าพระองค์ขอ ประทานพระวโรกาส ขอพระองค์อย่าเสด็จเข้า หาบรรพชิตในเวลาไม่ควร การเสด็จเข้าไปหา บรรพชิตในเวลาไม่ควรนี้ ไม่เป็นธรรมเนียม ที่ดีของกษัตริย์ลิจฉวีทั้งหลาย ก็เมื่อพระองค์ เสด็จเข้าไปหาในเวลาอันสมควร ก็จักทรงเห็น ภิกษุนั้นนั่งอยู่ในที่สงัด ในที่นั้นเอง. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สาธุ เป็นนิบาตใช้ในอรรถว่า ทูลขอร้อง. บทว่า โว ลิจฺฉวิ เนส ธมฺโม ความว่า ข้าแต่พระเจ้า ลิจฉวี การเสด็จเข้าไปหาบรรพชิตในเวลาอันไม่สมควรนี้ ไม่เป็น ธรรมเนียมของพระองค์ผู้เป็นพระราชา. บทว่า ตตฺเถว คือใน ที่นั้นนั่นเอง.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน