เล่มที่ 49
วันนี้ ดิฉันมีจิตเลื่อมใส ขอถึงพระพุทธ- เจ้าพระธรรมและพระสงฆ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 320
เนื้อหา
วันนี้ ดิฉันมีจิตเลื่อมใส ขอถึงพระพุทธ- เจ้าพระธรรมและพระสงฆ์ ว่าเป็นสรณะ ขอ สมาทานสิกขาบท ๕ ไม่ให้ขาดและด่างพร้อย ของดเว้นจากการฆ่าสัตว์ ลักทรัพย์ ยินดีด้วย ภรรยาของตน ไม่กล่าวเท็จ ไม่ดื่มน้ำเมา และจัก สมาทานอุโบสถศีล อันประกอบด้วยองค์ ๘ ประการ อันประเสริฐ เป็นกุศล มีสุขเสนาสนะ จักถวายจีวร บิณฑบาต ที่นอนที่นั่ง คิลานปัจจัย ข้าว น้ำ ของกิน ของเคี้ยว ผ้า และเสนาสนะ แก่ภิกษุทั้งหลายผู้สมบูรณ์ด้วยศีล ปราศจาก ราคะ เป็นพหูสูต จักไม่กำหนัด ยินดีแต่ใน ศาสนาของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย. พระเจ้าลิจฉวีทรงพระนามว่าอัมพสักขระ ได้เป็นอุบาสกคนหนึ่งในเมืองเวสาลี ทรงมี ศรัทธามีพระฤทัยอ่อนโยน ทรงทำอุปการะแก่ ภิกษุ ทรงบำรุงสงฆ์โดยความเคารพ ในกาลนั้น บุรุษผู้ถูกเสียบหลาว หายโรค เป็นสุขสบายดี ได้เข้าถึงบรรพชา แม้ชนทั้งสองอาศัยกัปปิตก- ภิกษุผู้ประเสริฐ ได้บรรลุสามัญผล การคบหา สัปบุรุษเช่นนี้ย่อมมีผลมากตั้งร้อย แก่วิญญูชน ผู้รู้แจ้ง บุรุษผู้ถูกเสียบหลาวได้บรรลุผลอัน ยอดเยี่ยม ส่วนพระเจ้าอัมพสักขระได้บรรลุ โสดาปัตติผล. เรื่องอัมพสักขรเปรตนี้ มีคำเริ่มต้นว่า เวสาลี นาม นครตฺถิ วชฺชีนํ ดังนี้. เรื่องนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร. เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้า ประทับอยู่ในพระเชตวันมหาวิหาร เจ้าลิจฉวีนามว่า อัมพสักขระ เป็นมิจฉาทิฏฐิ เป็นนัตถิกวาทะ ครองราชย์ในเมืองเวสาลี.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน