เล่มที่ 49
สมณพราหมณ์ทั้งหลาย พากันละเว้น พระราชนิเวศน์ของมหาบพิตรแต่ที...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 316
เนื้อหา
สมณพราหมณ์ทั้งหลาย พากันละเว้น พระราชนิเวศน์ของมหาบพิตรแต่ที่ไกลทีเดียว เพราะในพระราชนิเวศน์ของมหาบพิตร บาตร ย่อมแตก แม้สังฆาฏิก็ถูกเขาฉีก เมื่อก่อนสมณะ ทั้งหลายมีศีรษะห้อยลง ตกลงไปจากเคียงเท้า มหาบพิตรได้เบียดเบียนบรรพชิตเช่นนี้ สมณะ ทั้งหลายเคยถูกมหาบพิตรทำการเบียดเบียนแล้ว มหาบพิตรไม่เคยพระราชทานแม้แต่น้ำมันสัก หยดหนึ่งเลย ไม่ตรัสบอกทางให้คนหลงทาง ชิง เอาไม้เท้าจากมือคนตาบอดเสียเอง มหาบพิตร เป็นคนตระหนี่ ไม่สำรวมเช่นนี้ แต่บัดนี้ เพราะ เหตุอะไร มหาบพิตรทรงเห็นผลอะไร จึงทรง จำแนกแจกจ่ายกับอาตมภาพทั้งหลายเล่า. ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันขอรับผิด ดิฉันได้ เบียดเบียนสมณะทั้งหลาย ดังคำที่ท่านพูด ข้าแต่ ท่านผู้เจริญ ดิฉันมีความประสงค์จะล้อเล่น ไม่ได้ มีจิตประทุษร้าย แต่กรรมอันชั่วช้านั้นดิฉันทำ แล้ว เด็กหนุ่มเปลือยกาย มีโภคะน้อย ได้สั่งสม บาปเพื่อจะล้อเล่น จึงต้องเสวยทุกข์ ก็ทุกข์อะไร เล่าที่เป็นทุกข์กว่าความเปลือยกาย ย่อมมีแก่ เปรตนั้น ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเห็นเหตุอันน่า สังเวชและเศร้าหมองนั้นแล้วจึงให้ทาน เพราะ เหตุนั้นเป็นปัจจัย ขอท่านจงรับผ้า ๘ คู่นี้ ทักษิณา ที่ดิฉันถวายนี้ จงสำเร็จผลแก่เปรตนั้น พระเถระทูลว่า เพราะการให้ทาน นัก ปราชญ์มีพระพุทธเจ้าเป็นต้น สรรเสริญแล้วโดย มากแน่แท้ และพระองค์ผู้ให้จงอย่ามีความหมด เปลืองเป็นธรรม อาตมภาพจะรับผ้า ๘ คู่ของ มหาบพิตร ขอทักษิณาทานเหล่านี้ จงสำเร็จผล แก่เปรตนั้น.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน