เล่มที่ 49
ระมหากัปปะผู้อันเปรตกล่าวอย่างนี้ จึงกระทำ เรื่องนั้นให้เป็น...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 309
เนื้อหา
ลำดับนั้น เปรตนั้นมีใจสลด เมื่อจะแสดงกรรมที่ตนพึง การทำต่อไป อันควรแก่ความสลดใจ จึงกล่าวคาถาว่า โสหํ นูน ดังนี้เป็นต้น. คำนั้นมีอรรถง่ายทั้งนั้น. ท่านพระมหากัปปะผู้อันเปรตกล่าวอย่างนี้ จึงกระทำ เรื่องนั้นให้เป็นอัตถุปปัตติเหตุ แสดงธรรมแก่บริษัท ผู้ถึงพร้อม แล้ว. จบ อรรถกถาธาตุวิวัณณเปตวัตถุที่ ๑๐ จบ ปรมัตถทีปนี อรรถกถาขุททกนิกาย เปตวัตถุ จูฬวรรคที่ ๓ ประดับด้วยเรื่อง ๑๒ เรื่อง รวมเรื่องที่มีในวรรคนี้คือ ๑. อภิชชมานเปตวัตถุ ๒. สานุวาสีเถรเปตวัตถุ ๓. รถการี- เปตวัถุ ๔. เปตวัตถุ ๕. กุมารเปตวัตถุ ๖. เสรินีเปติวัตถุ ๗. มิคลุททกเปตวัตถุที่ ๑ ๘. มิคุททกเปตวัตถุที่ ๒ ๙. กูฏ- วินิจฉยิกเปตวัตถุ ๑๐. ธาตุวิวัณณเปตวัตถุ. ว่าด้วยเปรตถูกเสียบอยู่ปลายหลาว [๑๒๑] มีนครของชาววัชชีนครหนึ่งนามว่าเวสาลี ในนครเวสาลีนั้น มีกษัตริย์ลิจฉวีทรงพระนามว่า อัมพสักขระ ได้ทอดพระเนตรเห็นเปรตตนหนึ่ง ที่ภายนอกพระนคร มีพระประสงค์จะทรงทราบ เหตุ จึงตรัสถามเปรตนั้นในที่นั้นนั่นเองว่า การ นอน การนั่ง การเดินไปดินมา การลิ้ม การดื่ม การเคี้ยว การนุ่งห่ม แม้หญิงบำเรอของบุคคล ผู้ถูกเสียบไว้บนหลาวนี้ ย่อมไม่มี ชนเหล่าใด ผู้เป็นญาติ เป็นมิตรสหาย เคยเป็น เคยฟังร่วม กันมา เคยมีความเอ็นดูกรุณา ของบุคคลใด มีอยู่ ในกาลก่อน เดี๋ยวนี้ชนเหล่านั้นแม้จะเยี่ยมเยียน บุคคลนั้นก็ไม่ได้ บุรุษนี้มีตนอันญาติเป็นต้นสละ แล้ว มิตรสหายย่อมไม่มีแก่บุคคลผู้ตกยาก พวก มิตรสหายทราบว่าผู้ใดขาดแคลน ย่อมละทิ้งผู้นั้น และเห็นใครมั่งคั่งบริบูรณ์ ก็พากันไปห้อมล้อม คนที่มั่งคั่งด้วยสมบัติย่อมมีมิตรสหายมา ส่วน บุคคลผู้เสื่อมจากทรัพย์สมบัติ เป็นผู้ฝืดเคืองด้วย โภคะ ย่อมหามิตรสหายยาก (นี้เป็นธรรมดาของ โลก) บุรุษผู้ถูกหลาวเสียบนี้ มีร่างกายเปื้อนด้วย เลือด ตัวทะลุเป็นช่อง ๆ ชีวิตของบุรุษนี้จักดับ ไปในวันนี้พรุ่งนี้ เหมือนหยาดน้ำค้างอันติดอยู่ บนปลายหญ้า ฉะนั้น เมื่อเป็นอย่างนี้ เพราะเหตุ ไร ท่านจึงพูดกะบุรุษผู้ถึงความลำบากอย่างยิ่ง นอนหงายอยู่บนหลาวไม้สะเดาเช่นนี้ว่า ดูก่อน บุรุษผู้เจริญ ขอท่านจงมีชีวิตอยู่เถิด การมีชีวิต อยู่เท่านั้นเป็นของประเสริฐ.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน