เล่มที่ 49
จบ อรรถกถาเสรินีเปติวัตถุที่ ๖ ว่าด้วยนายพรานเนื้อใจหยาบตายไ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 292
เนื้อหา
จบ อรรถกถาเสรินีเปติวัตถุที่ ๖ ว่าด้วยนายพรานเนื้อใจหยาบตายไปเป็นเปรต พระนารทเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า [๑๑๙] ท่านเป็นคนหนุ่มแน่น ห้อมล้อมด้วย เทพบุตรและเทพธิดา รุ่งเรืองอยู่ด้วยกามคุณ อัน ให้เกิดความกำหนัดยินดีในราตรี เสวยทุกข์ใน กลางวัน ท่านได้ทำกรรมอะไรไว้ในชาติก่อน. เปรตนั้นตอบว่า เมื่อก่อน กระผมเป็นพรานเนื้อ อยู่ที่ กรุงราชคฤห์อันน่ารื่นรมย์ มีภูเขาล้อมรอบ (ปัญจคีรีนคร) เป็นผู้มีฝ่ามือเปื้อนโลหิต เป็น คนหยาบช้าทารุณมีใจประทุษร้ายในสัตว์เป็นอัน มากผู้ไม่ได้กระทำความโกรธเคืองให้ ยินดีแต่ ในการเบียดเบียนสัตว์อื่น เป็นผู้ไม่สำรวมด้วย กาย วาจา ใจ เป็นนิตย์ อุบาสกคนหนึ่งผู้เป็น สหายของกระผม เป็นคนใจดีมีศรัทธา ก็อุบาสก คนนั้น เป็นคนเอ็นดูกระผม ห้ามกระผมอยู่ เนือง ๆ ว่า อย่าทำบาปกรรมเลย พ่อเอ๋ย อย่าไป ทุคติเลย ถ้าท่านปรารถนาความสุขในโลกหน้า จงงดเว้นการฆ่าสัตว์ อันเป็นการไม่สำรวมเสีย เถิด กระผมฟังคำของสหายผู้หวังดีมีความอนุ- เคราะห์ด้วยประโยชน์นั้นแล้ว ไม่ทำตามคำสั่ง สอนทั้งสิ้น เพราะกระผมเป็นคนไม่มีปัญญา ยินดีในบาปตลาดกาลนาน สหายผู้มีปัญญาดีนั้น แนะนำกระผมให้ตั้งอยู่ในความสำรวมด้วยความ อนุเคราะห์ว่า ถ้าท่านฆ่าสัตว์ในกลางวัน ส่วน กลางคืนจงงดเว้นเสีย กระผมจึงฆ่าสัตว์แต่ เฉพาะกลางวัน กลางคืนเป็นผู้สำรวมงดเว้น เพราะฉะนั้นกลางคืนกระผมจึงได้รับความสุข กลางวันได้เสวยทุกข์ ถูกสุนัขรุมกัดกิน คือ กลางคืนได้เสวยทิพยสมบัติ ด้วยผลแห่งกุศล- ธรรมนั้น ส่วนกลางวันฝูงสุนัขมีจิตเดือดดาล พากันห้อมล้อมกัดกินกระผมรอบด้าน ก็ชน เหล่าใดผู้มีความเพียรเนือง ๆ บากบั่นมั่นใน ศาสนาของพระสุคต กระผมเข้าใจว่า ชนเหล่า นั้นจักได้บรรลุอมตบทอันปัจจัยอะไร ๆ ปรุงแต่ง ไม่ได้อย่างแน่นอน.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน