เล่มที่ 42
สองบทว่า ปิยํ าตีว ความว่า ดุจพวกญาติที่เหลือ เห็นญาติ ที่ร...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 332
เนื้อหา
สองบทว่า ปิยํ าตีว ความว่า ดุจพวกญาติที่เหลือ เห็นญาติ ที่รักมาแล้ว รับรองอยู่ในโลกนี้ฉะนั้น. ในกาลจบเทศนา ชนเป็นอันมากบรรลุอริยผลทั้งหลาย มีโสดา- ปัตติผลเป็นต้น ดังนี้แล. บุคคลพึงละความโกรธ สละความถือตัว ล่วง สังโยชน์ทั้งสินได้ ทุกข์ทั้งหลายย่อมไม่ตกต้องบุคคล นั้น ผู้ไม่ข้องในนามรูป ไม่มีกิเลสเครื่องกังวล. ผู้ใดแล พึงสกัดความโกรธที่พลุ่งขึ้น เหมือนคนห้ามรถที่กำลังแล่นไปได้ เราเรียกผู้นั้นว่า สารถี ส่วนคนนอกนี้เป็นเพียงผู้ถือเชือก. พึงชนะคนโกรธ ด้วยความไม่โกรธ พึงชนะ คนไม่ดี ด้วยความดี พึงชนะคนตระหนี่ ด้วยการให้ พึงชนะคนพูดเหลวไหล ด้วยคําจริง. บุคคลควรกล่าวคำสัตย์ ไม่ควรโกรธ ถึงถูก เขาขอน้อย ก็พึงให้ บุคคลพึงไปในสำนักของเทวดา ทั้งหลายได้ ด้วยฐานะ ๓ นั่น. มุนีเหล่าใด เป็นผู้ไม่เบียดเบียน สำรวม แล้วด้วยกายเป็นนิตย์ มุนีเหล่านั้นย่อมไปสู่ฐานะ อันไม่จุติ ซึ่งเป็นที่คนทั้งหลายไปแล้วไม่เศร้าโศก. อาสวะทั้งหลายของผู้ตื่นอยู่ทุกเมื่อ มีปกติ ตามศึกษาทั้งกลางวันกลางคืน น้อมไปแล้วสู่พระ- นิพพาน ย่อมถึงควานตั้งอยู่ไม่ได้. อตุละ การนินทาและสรรเสริญนั่นเป็นของ เก่า นั่นไม่ใช่เป็นเหมือนมีในวันนี้ ชนทั้งหลายย่อม นินทาผู้นั่งนิ่งบ้าง ย่อมนินทาผู้พูดมากบ้าง ย่อม นินทาผู้พูดพอประมาณบ้าง ผู้ไม่ถูกนินทาไม่มีใน โลก คนผู้ถูกนินทาโดยส่วนเดียว หรือว่าอันเขา สรรเสริญโดยส่วนเดียว ไม่ได้มีแล้ว จักไม่มี และ ไม่มีอยู่ในบัดนี้ หากว่าวิญญูชนใคร่ครวญแล้วทุก ๆ วัน สรรเสริญผู้ใด ซึ่งมีความประพฤตไม่ขาดสาย มีปัญญา ผู้ตั้งมั่นด้วยปัญญาและศีล ใครเล่าย่อมควร เพื่อติเตียนผู้นั้น ผู้เป็นดังแท่งทองชมพูนุท แม้เทวดา ทั้งหลายก็สรรเสริญเขา ถึงพรหมก็สรรเสริญแล้ว.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน