เล่มที่ 33
จบสูตรที่ ๒๐ จบพาลวรรคที่ ๕ จบทุติยปัณณาสก์ พาลวรรค๑ที่ ๕ อร...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: พระสูตร ลำดับที่: 354
เนื้อหา
จบสูตรที่ ๒๐ จบพาลวรรคที่ ๕ จบทุติยปัณณาสก์ พาลวรรค๑ที่ ๕ อรรถกถาสูตรที่ ๑ วรรคที่ ๕ สูตรที่ ๑ (ข้อ ๓๔๓) มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า อนาคตํ ภารํ วหติ ความว่า เป็นนวกะ พระเถระมิได้ เชื้อเชิญ ก็กระทำภาระ ๑๐ อย่าง ในพระบาลีนี้ว่า ถวายโรงอุโบสถ ๑ ตามประทีป ๑ ตั้งน้ำดื่ม ๑ ตั้งอาสนะ ๑ นำฉันทะมา ๑ นำปาริสุทธิ มา ๑ บอกฤดู ๑ นับภิกษุ ๑ โอวาท ๑ สวดปาติโมกข์ ๑ ท่าน เรียกว่า ภาระหน้าที่ของพระเถระ ดังนี้ ชื่อว่านำพาภาระที่ยังไม่มาถึง. บทว่า อาคตํ ภารํ น วหติ ความว่า เป็นพระเถระอยู่ ไม่ กระทำภาระ ๑๐ นั้นแหละด้วยตน หรือไม่ชักชวนมอบหมายผู้อื่น ชื่อว่า ไม่นำพาภาระที่มาถึงเข้า. จบอรรถกถาสูตรที่ ๑ อรรถกถาสูตรที่ ๒ แม้ในสูตรที่ ๒ (ข้อ ๓๔๔) ก็พึงทราบเนื้อความโดยนัยนี้แหละ. จบอรรถกถาสูตรที่ ๒ อรรถกถาสูตรที่ ๓ ในสูตรที่ ๓ (ข้อ ๓๔๕) มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า อกปฺปิเย กปฺยิยสญฺี ได้แก่ ผู้มีความสำคัญในสิ่งที่เป็น อกัปปิยะ คือเนื้อราชสีห์เป็นต้น อย่างนี้ว่า นี้เป็นกัปปิยะ. ๑. วรรคนี้มี ๒๐ สูตร แต่อรรถกถาแก้ไว้เพียง ๑๖ สูตร จึงลงเลขข้อสูตรกำกับไว้. บทว่า กปฺปิเย อกปฺปิยสญฺี ได้แก่ ผู้มีความสำคัญในสิ่งที่เป็น กัปปิยะ มีเนื้อจระเข้ และเนื้อแมวเป็นต้น อย่างนี้ว่า นี่เป็นอกัปปิยะ.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน