เล่มที่ 26
พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้สุคตศาสดา ครั้นได้ตรัสคำไวยา- กรณภาษิต...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 538
เนื้อหา
[๕๕๙ ] พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้สุคตศาสดา ครั้นได้ตรัสคำไวยา- กรณภาษิตนี้แล้ว ได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปว่า สมาธิของผู้ใด ที่เขาสักการะอยู่ด้วยผลสมาธิ หาประมาณมิได้ ไม่หวั่นไหว้ด้วยสักการะ และความ เสื่อมสักการะ ผู้นั้นเพ่งอยู่ ทำความเพียรเป็นไป ติดต่อ เห็นแจ้งด้วยทิฏฐิอย่างละเอียด ยินดีในพระ นิพพานเป็นที่สิ้นอุปาทาน บัณฑิตทั้งหลายเรียกว่า สัปปุรุษ ดังนี้. จบสคัยหกสูตรที่ ๑๐ จบปฐมวรรคที่ ๑ ๑. สุทธกสูตร ๒. พฬิสสูตร ๓. กุมมสูตร ๔. ทีฆโลมสูตร ๕. เอฬกสูตร ๖. อสนิสูตร ๗. ทิฏฐิสูตร ๘. สิคาลสูตร ๙. เวรัมภสูตร ๑๐. สคัยหกสูตร พึงทราบวินิจฉัยใน สคัยหกสูตรที่ ๑๐ ดังต่อไปนี้. บทว่า อสกฺการเน จูภยํ ได้แก่ อสักการะ ๒ อย่าง. บทว่า สมาธิ คืออรหัตผลสมาธิ. ก็สมาธินั้น ไม่หวั่นไหวด้วยอสักการะนั้น. บทว่า อปฺปมาณวิหาริโน คืออยู่ด้วยผลสมาธิ หาประมาณมิได้. บทว่า สาตติกํ คือทำติดต่อกัน. บทว่า สุขุมทิฏฺิวิปสฺสกํ ความว่า ชื่อ ว่าเห็นแจ้งเพราะมาเริ่มตั้งวิปัสสนาในอรหัตมรรคทิฏฐิ เพื่อประโยชน์ แก่ทิฏฐิอันละเอียดในผลสมาบัติ. บทว่า อุปาทานกฺขยารามํ ได้แก่ ยินดี ในนิพพาน กล่าวคือเป็นที่สิ้นอุปาทาน. บทว่า อาหุ สปฺปุริโส ได้แก่ กล่าว.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน