เล่มที่ 20
เนื้อนาที่จะปลูกพืชในโลก เรารู้แล้ว พราหมณ์เหล่าใดสมบูรณ์ด้ว...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 142
เนื้อหา
เนื้อนาที่จะปลูกพืชในโลก เรารู้แล้ว พราหมณ์เหล่าใดสมบูรณ์ด้วยชาติและมนต์ พราหมณ์เหล่านั้นคือเนื้อนาในที่นี้ มีศีล เป็นที่รักทั้งนั้น ดังนี้. แล้วสั่งว่า พวกเจ้าจงโบยเจ้าคนถ่อยผู้นี้ด้วยไม้ ลากเขาที่คอให้ออกไปข้างนอกให้ พ้นซุ้มประตู ทั้ง ๗ ซุ้ม. ครั้งนั้น พระมหาบุรุษจึงกล่าวกะมัณฑพยกุมารนั้นว่า คิรึ นเขน ขนสิ อโย ทนฺเตภิ ขาทสิ ชาตเวทํ ปทหสิ โย อิสึ ปริภาสสิ. เจ้าผู้ใดบริภาษฤษี เจ้าผู้นั้นก็เหมือน ขุดขุนเขาด้วยเล็บ เคี้ยวเหล็กด้วยฟัน กลืน ไฟลงไปในลำคอฉะนั้น. ครั้นกล่าวดังนั้นแล้ว ดำริว่า ถ้ากุมารนี้จะพึงให้เราจับที่มือที่เท้า ก็ จะทำทุกข์ให้เกิดขึ้น จะพึงประสบสิ่งที่มิใช่บุญเป็นอันมาก แล้วก็เหาะขึ้นสู่ เวหาส เพราะความเอ็นดูสัตว์ ไปลงที่ระหว่างถนน. พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบรรลุพระสัพพัญญุตญาณ เมื่อจะทรงประกาศ ความข้อนั้นจึงตรัสคาถานี้ว่า อิทํ วตฺวา มาตงฺโค อิสึ สจฺจปรกฺกโม อนฺตลิกฺขสฺมึ ปกฺกามิ พฺราหฺมณานํ อุทิกฺขตํ. มาตังคฤษี ผู้มีสัจจะเป็นเบื้องหน้า ครั้น กล่าวคำนี้แล้ว ก็หลีกไปในอากาศ ต่อหน้า พราหมณ์ผู้มองดูอยู่ ดังนี้. ทันใดนั้นนั่นเอง ท้าวเทวราชผู้เป็นหัวหน้าแห่งเหล่าเทวดาผู้รักษา พระนคร ก็บิดคอมัณฑพยกุมาร. หน้าของเขาก็หันไปอยู่ข้างหลัง ตาก็กลับ น้ำลายไหลยืดทางปากตัวก็แข็ง ดังถูกหลาวเสียบฉะนั้น เหล่ายักษ์ที่เป็นข้า จำนวน ๘๐,๐๐๐ คน ก็กระทำแก่พราหมณ์ ๘๐,๐๐๐ คนอย่างนั้นเหมือนกัน คนทั้งหลาย ก็รีบไปบอกแก่พรหมปชาบดี นางรีบรุดมาเห็นอาการอันแปลก นั้นแล้ว ก็กล่าวอย่างนี้ว่า อาเวิตํ ปิฏฺิโต อุตฺตมงฺค์ พาหํ ปสาเรติ อกมฺมเนยฺยํ เสตานิ อกฺขีนิ ยถา มตสฺส โก เม อิมํ ปุตฺตมกาสิ เอวํ.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน