เล่มที่ 10
บทว่า อาเสวิตาย ได้แก่ เสพมาตั้งแต่แรก
หมวดหมู่: พระวินัยปิฎก ประเภทเนื้อหา: บทความ ลำดับที่: 427
เนื้อหา
บทว่า อาเสวิตาย ได้แก่ เสพมาตั้งแต่แรก. บทว่า ภาวิตาย ได้แก่ ให้สำเร็จ หรือให้เจริญ. บทว่า พหุลีกตาย ได้แก่ กระทำบ่อย ๆ. บทว่า ยานีกตาย ได้แก่ ทำให้คล้ายยานที่เทียมไว้ดีแล้ว. บทว่า วตฺถุกตาย ได้แก่ ทำให้เป็นคุณตั้งมั่น โดยประการที่จะ ตั้งมั่น. บทว่า อนุฏฺิตาย ได้แก่ ประพฤติเนือง ๆ. อธิบายว่า อธิษฐาน เป็นนิตย์. บทว่า ปริจิตาย ได้แก่ สะสมโดยรอบ คือ สะสมในทิศทั้งปวง คือ สะสมทั่วถึง. อธิบายว่า ให้เจริญยิ่ง ๆ. บทว่า สุสมารทฺธาย ได้แก่ ปรารภดีพร้อม. อธิบายว่า น้อมเข้า ไปสู่ความเป็นผู้ชำนาญ. สองบทว่า น ปาปกํ สุปินํ มีความว่า ไม่ฝันเห็นเฉพาะที่ลามก เท่านั้น, แต่ย่อมฝันเห็นที่ดี คือ ที่เป็นเหตุแห่งความเจริญ. สองบทว่า เทวตา รกฺขนติ มีความว่า อารักขเทวดาทั้งหลาย ย่อมจัดตั้งการรักษาที่ชอบธรรม. หลายบทว่า ตุวฏํ จิตฺตํ สมาธิยติ ได้แก่ จิตย่อมตั้งมั่น (เป็น สมาธิ) เร็ว. สองบทว่า อุตฺตรึ อปฺปฏิวิชฺฌนฺโต มีความว่า เมื่อไม่กระทำ ให้แจ้งซึ่งพระอรหัต ซึ่งยิ่งกว่าเมตตาฌานขึ้นไป คงเป็นเสขบุคคลหรือปุถุชน ก็ตาม เมื่อทำกาลกิริยา ย่อมเป็นผู้เข้าถึงพรหมโลก. คำที่เหลือในที่ทั้งปวง ตื้นทั้งนั้น ฉะนี้แล. เอกุตตรกวัณณนา มีพรรณนาหมวด ๑๑ เป็นที่สุด จบ
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน