เล่มที่ 10
บทว่า ปริโภคา ได้แก่ กลืนของที่ควรกลืน
หมวดหมู่: พระวินัยปิฎก ประเภทเนื้อหา: บทความ ลำดับที่: 395
เนื้อหา
บทว่า ปริโภคา ได้แก่ กลืนของที่ควรกลืน. ส่วนน้ำ เพราะไม่เป็นกาลิก ไม่ได้รับประเคน ก็ควร. ยาวกาลิกเป็นต้น ที่ไม่ได้รับประเคน ไม่ควรกลืน. ยามหาวิกัฏ ๔ อย่าง เพราะเป็นของเฉพาะกาล ควรกลืนในกาลที่ ตรัสไว้อย่างไร. สองบทว่า อุปาสโก สีลวา ได้แก่ ผู้ครองศีล ๕ หรือศีล ๑๐. วินิจฉัยในอาคันตุกาทิจตุกกะ พึงทราบดังนี้:- ภิกษุผู้กางร่มสวมรองเท้า คลุมศีรษะเข้าสู่วิหารและเที่ยวไปในวิหาร นั้น เฉพาะเป็นอาคันตุกะจึงต้อง เป็นเจ้าถิ่นไม่ต้อง.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน