เล่มที่ 10
ภิกษุผู้ถืออยู่ป่ามี ๕ คือ เพราะเป็นผู้เขลา เพราะเป็นผู้ งมง...
หมวดหมู่: พระวินัยปิฎก ประเภทเนื้อหา: บทความ ลำดับที่: 353
เนื้อหา
ภิกษุผู้ถืออยู่ป่ามี ๕ คือ เพราะเป็นผู้เขลา เพราะเป็นผู้ งมงายจึงอยู่ป่า ๑ เป็นผู้ปรารถนาลามก ถูกความปรารถนาครอบงำ จึงอยู่ป่า ๑ เพราะมัวเมา เพราะจิตฟุ้งซ่าน จึงอยู่ป่า ๑ เพราะเข้าใจว่า พระพุทธเจ้า และพระสาวกของพระพุทธเจ้าสรรเสริญ จึงอยู่ป่า ๑ เพราะอาศัยความมักน้อย สันโดษ ขัดเกลา ความเงียบสงัด และเพราะอาศัยความเป็นแห่งการอยู่ป่ามี ประโยชน์ด้วยความปฏิบัติตามนี้ จึงอยู่ป่า ๑ ภิกษุผู้ถือเที่ยวบิณฑบาตมี ๕ ภิกษุผู้ถือผ้าบังสุกุลมี ๕ ภิกษุผู้ถืออยู่โคนไม้มี ๕ ภิกษุผู้ถืออยู่ป่าช้ามี ๕ ภิกษุผู้ถืออยู่กลางแจ้งมี ๕ ภิกษุผู้ถือผ้าสามผืนมี ๕ ภิกษุผู้ถือเที่ยวบิณฑบาตตามลำดับมี ๕ ภิกษุผู้ถือการนั่งมี ๕ ภิกษุผู้ถืออยู่ในเสนาสนะตามที่จัดไว้มี ๕ ภิกษุผู้ถือนั่งฉัน ณ อาสนะแห่งเดียวมี ๕ ภิกษุผู้ถือการห้ามภัตรที่เขานำมาถวายเมื่อภายหลังมี ๕ ภิกษุผู้ถือการฉันเพราะในบาตรมี ๕ คือ เพราะเป็นผู้เขลา เพราะเป็น ผู้งมงาย จึงถือการฉันเฉพาะในบาตร ๑ เป็นผู้ปรารถนาลามก ถูกความ ปรารถนาครอบงำ จึงถือการฉันเฉพาะในบาตร ๑ เพราะมัวเมา เพราะจิต ฟุ้งซ่าน จึงถือการฉันเฉพาะในบาตร ๑ เพราะเข้าใจว่า พระพุทธเจ้า และ พระสาวกของพระพุทธเจ้าสรรเสริญ จึงถือการฉันเฉพาะในบาตร ๑ เพราะ อาศัยความมักน้อย สันโดษ ขัดเกลา ความเงียบสงัด และเพราะอาศัยความ เป็นแห่งการฉันเฉพาะในบาตรมีประโยชน์ด้วยความปฏิบัติตามนี้ จึงถือการฉัน เฉพาะในบาตร ๑.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน