เล่มที่ 8
สองบทว่า อนุลฺลปนา อนุภณนา สักว่าเป็นไวพจน์ของ กิริยาที่โจทเ...
หมวดหมู่: พระวินัยปิฎก ประเภทเนื้อหา: บทความ ลำดับที่: 422
เนื้อหา
สองบทว่า อนุลฺลปนา อนุภณนา สักว่าเป็นไวพจน์ของ กิริยาที่โจทเท่านั้น. บทว่า อนุสมฺปวงฺกตา มีความว่า ความเป็นผู้คล้อยตามคือ ความเป็นผู้พลอยประสม ในการโจทนั้นนั่นแล ด้วยกายจิตและวาจา บ่อย ๆ. บทว่า อพฺภุสฺสหนตา ได้แก่ กิริยาที่โจทกระทำความอุต- สาหะว่า เหตุไร เราจึงจักไม่โจรอย่างนั้นเล่า? บทว่า อนุพลปฺปทานํ คือแสดงเหตุแห่งคำต้น เพิ่มกำลังด้วย คำหลัง ในสองบทว่า กิจฺจยตา กรณียตา นี้ มีวิเคราะห์ว่า กรรม ที่จะพึงกระทำนั่นเอง ชื่อว่า กิจฺจยํ ความมีแห่งกรรมที่จะพึงกระทำ ชื่อว่า กิจฺจยตา , ความมีแห่งกิจที่จะต้องกระทำ ชื่อว่า กรณียตา . คำทั้ง ๒ นั้นเป็นชื่อแห่งสังฆกรรมนั่นเอง ส่วนคำว่า อปโบกนกมฺมํ เป็นต้น พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัส เพื่อแสดงประเภทแห่งสังฆกรรมนั้นนั่นแล. บรรดาสังฆกรรมเท่านั้น กรรมที่ต้องยังสงฆ์ผู้ทั้งอยู่ในสีมาให้หมด จด นำฉันทะของภิกษุผู้ควรฉันทะมา สวดประกาศ ๓ ครั้งทำตาม อนุมัติของสงฆ์ผู้พร้อมเพรียง ชื่อว่า อปโลกนกรรม. กรรมที่ต้องทำด้วยญัตติอย่างเดียว ตามอนุมัติของสงฆ์ผู้พร้อม เพรียง ตามนัยที่กล่าวแล้วนั่นแล ชื่อว่า ญัตติกรรม. กรรมที่ต้องทำด้วยอนุสาวนา มีญัตติเป็นที่ ๒ อย่างนี้ คือญัตติ ๑ อนุสาวนา ๑ ตามอนุมัติของสงฆ์ผู้พร้อมเพรียง โดยนัยที่กล่าวแล้วนั่น แล ชื่อว่า ญัตติทุติยกรรม.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน