เล่มที่ 8
เรื่องนี้ มีความตื้น และมีนัยดังกล่าวแล้วในตัชชนีย- กรรมทั้ง...
หมวดหมู่: พระวินัยปิฎก ประเภทเนื้อหา: บทความ ลำดับที่: 142
เนื้อหา
คำว่า ปญฺจนฺนํ ภิกฺขเว เป็นต้น พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัส เพื่อแสดงข้อที่ภิกษุผู้ควรแก่กรรม แม้ด้วยองค์อันเดียว. คำที่เหลือในเรื่องนี้ มีความตื้น และมีนัยดังกล่าวแล้วในตัชชนีย- กรรมทั้งนั้น. วินิจฉัยในเรื่องพระฉันนะ พึงทราบดังนี้ :- คำว่า อาวาสปรมฺปรญฺจ ภิกฺขเว สํสถ มีความว่า และ ท่านทั้งหลายจงบอกในอาวาสทั้งปวง. ในบทว่า ภณฺฑนการโก เป็นต้น มีวินิจฉัยว่า สงฆ์พึงยก อาบัติที่ต้อง เพราะปัจจัยมีความบาดหมางเป็นต้น กระทำกรรมเพราะไม่ เห็นอาบัตินั้นนั่นแล. ติกะทั้งหลาย มีประการดังกล่าวแล้วเหมือนกัน. แต่ความประพฤติ ชอบในเรื่องพระฉันนะนี้ มีวัตร ๔๓ ข้อ. บรรดาวัตรเหล่านั้น ข้อว่า น อนุทฺธํเสตพฺโพ ได้แก่ ไม่พึง โจทภิกษุอื่น. ข้อว่า น ภิกฺขุ ภิกฺขูหิ ได้แก่ ไม่พึงยุภิกษุอื่นกับภิกษุอื่นให้ แตกกัน . ข้อว่า น คิหิโช ได้แก่ ไม่พึงทรงผ้าขาว ผ้าไม่ได้ตัดชาย และผ้ามีลายดอกไม้. ข้อว่า น ติตฺถิยธโช ได้แก่ ไม่พึงทรงผ้าคากรองเป็นต้น . ข้อว่า น อาสาเทตพฺโพ ได้แก่ ไม่พึงรุกรานภิกษุอื่น. สองบทว่า อนฺโต วา พหิ วา ได้แก่ จากข้างในก็ดี จาก ข้างนอกก็ดี แห่งกุฎีที่อยู่. สามบท มีบทว่า น ติตฺถิยา เป็นต้น ตื้นทั้งนั้น. ข้าพเจ้าจักพรรณนาบทที่เหลือทั้งหมด ในปาริวาสิกักขันธกะ.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน