เล่มที่ 3
เรื่องเรียนคัณฐะจากคนเลวเพื่ออนุเคราะห์ธรรม] ได้ยินว่า ในยุค...
หมวดหมู่: พระวินัยปิฎก ประเภทเนื้อหา: เรื่องเล่า ลำดับที่: 779
เนื้อหา
[เรื่องเรียนคัณฐะจากคนเลวเพื่ออนุเคราะห์ธรรม] ได้ยินว่า ในยุคมหาภัย ได้มีภิกษุผู้ชำนาญมหานิเทศเพียงรูปเดียว เท่านั้น. ครั้งนั้น พระอุปัชฌะของพระติสสเถระ ผู้ทรงนิกาย ๔ ชื่อว่า มหาติปิฎกเถระ กล่าวกะพระมหารักขิตเถระว่า อาวุโสมหารักขิต ! เธอ จงเรียนเอามหานิเทศในสำนักแห่งภิกษุนั่นเถิด. เธอเรียนว่า ได้ทราบว่า ท่านรูปนี้เลวทราม ขอรับ ! กระผมจักไม่เรียนเอา. อุปัชฌาย์. เรียนไว้เถิดคุณ ! ฉันจักนั่งใกล้ ๆ เธอ. พระเถระ. ดีละ ขอรับ ! เมื่อท่านนั่งอยู่ด้วย กระผมจักเรียนเอา แล้วเริ่มเรียนติดต่อกันทั้งกลางคืนกลางวัน วันสุดท้ายเห็นสตรีภายใต้เตียง แล้ว เรียนว่า ท่านขอรับ ! กระผมได้สดับมาก่อนแล้วทีเดียว, ถ้าว่า กระผมพึงรู้อย่างนี้ จะไม่พึงเรียนธรรมในสำนักคนเช่นนี้เลย. ก็พระ- มหาเถระเป็นอันมาก ได้เรียนเอาในสำนักของพระเถระนั้นแล้ว ได้ ประดิษฐานมหานิเทศไว้สืบมา. อันทองและเงินแม้ทั้งหมด ผู้ศึกษาพึงทราบว่า ถึงการสงเคราะห์ ว่ารูปิยะทั้งนั้น ในคำว่า รูปิเย รูปิยสญฺี นี้. สองบทว่า รูปิเย เวมติโก มีความว่า เกิดมีความสงสัย โดยนัย เป็นต้นว่า เป็นทองคำ หรือทองเหลือง*หนอ สองบทว่า รูปิเย อรูปิยสญฺี ความว่า มีความสำคัญในทองคำ เป็นต้นว่า เป็นทองเหลืองเป็นต้น .
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน