วัดสำโรง
วัดสำโรง ตั้งอยู่ที่บ้านสำโรง หมู่ที่ ๑๐ ตำบลถลุงเหล็ก อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัด บุรีรัมย์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๑๑ ไร่ ๓ งาน ๔๙ ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือ จดที่ดินนายทองใบ-ร่องน้ำ ทิศใต้ จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันออก จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันตก จดที่ดินนายทองใบ-นางอุ้ย อาคารเสนาสนะประกอบด้วย ศาลาการเปรียญ กว้าง ๑๒ เมตร ยาว ๑๖ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๖ เป็นอาคารไม้ และกุฏิสงฆ์ ๓ หลัง เป็นอาคารไม้ ๑ หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ ๒ หลัง ปูชนียวัตถุ มีพระประธานปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง ๖๐ นิ้ว ๑ องค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๕ พระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง ๔๐ นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๓ ๑ องค์ และพระพุทธรูป หน้าตักกว้าง ๑๒ นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๖ ๑ องค์
วัดสำโรง ตั้งเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๔ ชาวบ้านย้ายมาจากจังหวัดสุรินทร์มาอาศัยอยู่เป็นหมู่บ้าน ซึ่งโดยธรรมชาติเป็นป่าไม้ร่มรื่น มีต้นไม้ขนาดใหญ่เรียกว่าต้นสำโรง จึงตั้งเป็นชื่อหมู่บ้านและชื่อวัดตามชื่อต้นไม้ ที่ก่อตั้งวัดขึ้นเพราะในพื้นที่ใกล้เคียงไม่มีวัดอยู่เลย ชาวบ้านจึงช่วยกันสร้างวัดขึ้นเพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนา สร้างเสนาสนะขึ้นเมื่อทรุดโทรมก็จะรื้อถอนและก็สร้างขึ้นมาใหม่หรือบูรณะต่อเรื่อยมา การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ ๑. พระอธิการทอง พ.ศ. ๒๔๘๔ ถึง พ.ศ. ๒๔๘๖ รูปที่ ๒. พระอธิการประยงค์ พ.ศ. ๒๔๘๗ ถึง พ.ศ. ๒๔๙๒ รูปที่ ๓. พระอธิการหนู พ.ศ. ๒๔๙๓ ถึง พ.ศ. ๒๔๙๖ รูปที่ ๔. พระอธิการสอน พ.ศ. ๒๔๙๔ ถึง พ.ศ. ๒๔๙๗ รูปที่ ๕. พระอธิการสีดา พ.ศ. ๒๔๙๘ ถึง พ.ศ. ๒๔๙๙ รูปที่ ๖. พระอธิการศักดิ์สิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๐๐ ถึง พ.ศ. ๒๕๐๒ รูปที่ ๗. พระอธิการสวด พ.ศ. ๒๕๐๓ ถึง พ.ศ. ๒๕๐๗ รูปที่ ๘. พระอธิการคำมูล พ.ศ. ๒๕๐๘ ถึง พ.ศ. ๒๕๑๑ รูปที่ ๙. พระอธิการพรหม พ.ศ. ๒๕๑๒ ถึง พ.ศ. ๒๕๑๓ รูปที่ ๑๐. พระอธิการเลื่อน พ.ศ. ๒๕๑๔ ถึง พ.ศ. ๒๕๑๕ รูปที่ ๑๑. พระอธิการมาก อินโท พ.ศ. ๒๕๑๖ ถึง พ.ศ. ๒๕๒๒ รูปที่ ๑๒. พระอธิการลี ธมฺมจาโร พ.ศ. ๒๕๑๓ ถึง พ.ศ. ๒๕๓๕ รูปที่ ๑๓. เจ้าอธิการสุชิน สุเมธโส พ.ศ. ๒๕๓๖ ถึง ปัจจุบัน การศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๔ และศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิด พ.ศ. ๒๕๓๘ (ปิดสอนแล้ว)