วัดมิ่งมงคล
วัดมิ่งมงคล ตั้งอยู่ที่บ้านหนองขุ่น หมู่ที่ ๒ ตำบลวาริน อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๔ ไร่ ๒ งาน ๒๗ ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ ๒ เส้น ๑๗ วา ๔ ศอก จดลำคลองสาธารณประโยชน์ ทิศใต้ประมาณ ๒ เส้น ๑๗ วา ๔ ศอก จดเขตของหมู่บ้าน ทิศตะวันออกประมาณ ๑ เส้น ๑๐ วา ๒ ศอก จดที่นาของราษฎร ทิศตะวันตกประมาณ ๒ เส้น ๑๖ วา ๓ ศอก จดทางสาธารณประโยชน์ อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง ๖ เมตร ยาว ๓๐ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๒ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาทรงไทย มุงกระเบื้องเคลือบสีแดง ศาลาการเปรียญ กว้าง ๑๓ เมตร ยาว ๓๐ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๘ เป็นอาคารไม้ทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน ๒ หลัง เป็นอาคารไม้ ๑ หลัง และตึก ๑ หลัง ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูปปางมารวิชัย อายุประมาณ ๑๐๐ ปี ประดิษฐานในอุโบสถ
วัดมิ่งมงคล ตั้งเมื่อ พ.ศ. ๒๔๒๗ ชาวบ้านเรียกว่า วัดบ้านหนองขุ่น มีขุนสารักษ์ วารินบัวทอง พร้อมชาวบ้านโดยการนำของนายมิ่งผู้ใหญ่บ้าน ได้สร้างเสนาสนะสงฆ์ขึ้น ต่อมา ได้พัฒนาและปฏิสังขรณ์เสนาสนะสงฆ์ตลอดมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๒ เขตวิสุงคามสีมา กว้าง ๒๐ เมตร ยาว ๔๐ เมตร การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ ๑ พระสี พ.ศ. ๒๔๓๓-๒๔๓๙ รูปที่ ๒ พระเจียง พ.ศ. ๒๔๓๙-๒๔๔๗ รูปที่ ๓ พระมูลตรี พ.ศ. ๒๔๔๗-๒๔๕๕ รูปที่ ๔ พระจันลา พ.ศ. ๒๔๕๖-๒๔๗๘ รูปที่ ๕ พระชู พ.ศ. ๒๔๗๙-๒๔๙๙ รูปที่ ๖ พระสมุห์สา โสภโณ พ.ศ. ๒๔๙๙-๒๕๒๐ รูปที่ ๗ พระครูมงคล วโรภาส ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๒๑ เป็นต้นมา มีกิจกรรมที่ให้ความอนุเคราะห์เป็นประโยชน์แก่สาธารณชนทั่วไป คือ ที่อ่านหนังสือพิมพ์