วัดมงคลสวรรค์
วัดมงคลสวรรค์ ตั้งอยู่ที่บ้านปอขี้ตุ่น หมู่ที่ ๕ ตำบลเอือดใหญ่ อำเภอศรีเมืองใหม่ จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๖ ไร่ ๑ งาน ๘๓ ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ ๓ เส้น จดที่นาของนายสอน เล็งสิทธิ์ ทิศใต้ประมาณ ๓ เส้น จดที่นา ของนายอินทร์ แปงจันสุ ทิศตะวันออกประมาณ ๒ เส้น จดที่นาของนายชม มีราช ทิศตะวันตก ประมาณ ๒ เส้น จดที่นาของนายดี เนื้ออ่อน อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง ๔ เมตร ยาว ๘ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๔ เป็นอาคารไม้พื้นคอนกรีต ศาลาการเปรียญ กว้าง ๙ เมตร ยาว ๑๘ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๐ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน ๒ หลัง เป็น อาคารไม้ ๑ หลัง และครึ่งตึกครึ่งไม้ ๑ หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง ๖ เมตร ยาว ๑๒ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๘ เป็นอาคารไม้พื้นคอนกรีต ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญ หล่อด้วย ปูนคอนกรีต ขนาดหน้าตัก กว้าง ๔๕ นิ้ว สูง ๘๔ นิ้ว พระพุทธรูปหล่อด้วยทองสำริด ขนาดหน้าตัก กว้าง ๕๐ นิ้ว สูง ๗๔ นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๙ และขนาดหน้าตักกว้าง ๓๒ นิ้ว สูง ๔๙ นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๕ วัดมงคลสวรรค์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๕ ชาวบ้านเรียกวัดบ้านปอขี้ตุ่น เพราะบริเวณวัด มีเถาวัลย์ชื่อปอขี้ตุ่น ซึ่งมีกลิ่นหอม ชาวบ้านนำเปลือกมาตากแห้ง แล้วบดประสมกับเปลือกต้นบง และยางต้นบง ทำเป็นธูปหอมเพื่อบูชาพระรัตนตรัย เดิมมีหลวงปู่อินและหลวงปู่สงค์ ชาวนครพนม ได้เดินธุดงค์มาบริเวณนี้ ต่อมาได้ชักชวนชาวบ้านสร้างวัดขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. ๒๔๔๘ เขตวิสุงคามสีมา กว้าง ๖ เมตร ยาว ๑๒ เมตร การบริหารและการปกครองมีเจ้าอาวาส เท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ ๑ พระอินทร์ รูปที่ ๒ พระบุญยืน รูปที่ ๓ พระพ่วย พ.ศ. ๒๔๗๑-๒๔๘๐
รูปที่ ๔ พระอ้ม พ.ศ. ๒๔๘๑-๒๔๙๖ รูปที่ ๕ พระเมย พ.ศ. ๒๔๙๗-๒๕๐๐ รูปที่ ๖ พระบัวลา พ.ศ. ๒๕๐๑-๒๕๑๕ รูปที่ ๗ พระหนู พ.ศ. ๒๕๑๖-๒๕๑๙ รูปที่ ๘ พระคำภา พ.ศ. ๒๕๒๐-๒๕๒๑ รูปที่ ๙ พระเกรียงศักดิ์ พ.ศ. ๒๕๒๒-๒๕๒๓ รูปที่๑๐ พระดำรงศักดิ์ พ.ศ. ๒๕๒๔-๒๕๒๖ รูปที่ ๑๑ พระอุทัย พ.ศ. ๒๕๒๗-๒๕๒๘ รูปที่ ๑๒ เจ้าอธิการชาญชัย วิสารโท ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๒๙ เป็นต้นมา การศึกษามีศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๖