วัดกลาง
วัดกลาง ตั้งอยู่ที่บ้านมันเหลือง หมู่ที่ ๗ ตำบลหน่อม อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๒๑ ไร่ ๑ งาน ๘๘ ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ ๒ เส้น ๔ วา จดทางหลวงแผ่นดิน ทิศใต้ประมาณ ๕ เส้น จดที่ดินของนางเขียวมณี ทิศตะวันออก ประมาณ ๖ เส้น ๑๕ วา จดที่ดินของนายอ่อน และนายอ่าง คำสังค์ ทิศตะวันตกประมาณ ๔ เส้น ๑๐ วา จดที่ดินของนางฉ้อนและนายสิงห์ อาคารเสนาสนะประกอบด้วยศาลาการเปรียญ กว้าง ๙ เมตร ยาว ๒๑ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๖ กุฎิสงฆ์ จำนวน ๒ หลัง เป็นอาคารไม้ ๑ หลัง และตึก ๑ หลัง
วัดกลาง ตั้งเมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๕ เดิมหมู่บ้านมันเหลืองเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีประมาณ ๙ หลังคาเรือน ต่อมาเจ้าคณะแขวงอาจสามารถได้สั่งให้หลวงปู่นบาง พุทธสโร มาสร้างวัดที่หมู่บ้านนี้ซึ่งมีเนื้อที่เพียง ๕ ไร่เศษ หลวงปู่นบางได้ชักนำชาวบ้านสร้างวัดขึ้นและภายหลังมีผู้เคารพนับถือมากขึ้นจึงถวายที่ดิน เพิ่มเติม นอกจากจะก่อสร้างเสนาสนะสงฆ์แล้วยังได้มีการขุดบ่อน้ำขนาดใหญ่เพื่อประโยชน์ในการ ใช้สอยของประชาชนด้วย ชาวบ้านนิยมเรียกชื่อวัดว่า วัดกลางบ้านมันเหลือง การบริหารและการ ปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ ๑ พระยาง พุทธสโร พ.ศ. ๒๖๐-๒๕๐๓ รูปที่ ๒ พระทอง พ.ศ. ๒๕๐๓-๒๕๐๖ รูปที่ ๓ พระบุญ พ.ศ. ๒๕๐๖-๒๕๒๒ รูปที่ ๔ พระใบฎีกาประเสริฐ ปสนุนจิตฺโต พ.ศ. ๒๕๓-๒๕๒๖ รูปที่ ๕ เจ้าอธิการประสาท นนทิโย พ.ศ. ๒๕๓๗-๒๕๓๒ รูปที่ ๖
พระทอง จิตตธมโม พ.ศ. ๒๕๓๒-๒๕๓๔ รูปที่ ๗ พระมหารังสันต์ สัญญจิตโต รักษาการเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๓๔ เป็นต้นมา การศึกษามีศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๖
วัดกลาง (ศรีทองนพคุณ)
วัดกลาง (ศรีทองนพคุณ) ตั้งอยู่เลขที่ ๕๖ บ้านกลาง ถนนนิคมบริรักษ์ ซอยปริยัติธรรม หมู่ที่ ตำบลกลาง อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๑๗ ไร่ ๑ งาน ๗๐ ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ ๓ เส้น ๕ วา จดถนนนิคมบริรักษ์ ทิศใต้ประมาณ ๓ เส้น ๑๗ วา จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันออกประมาณ ๔ เส้น ๓ วา จดซอยปริยัติธรรม ทิศตะวันตกประมาณ ๔ เส้น ๓ วา จดซอยปริยัติธรรม อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง ๗ เมตร ยาว ๑๔ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๕ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนหน้าบันไม้แกะสลักบานประตู และหน้าต่างแกะสลักลายเคลือเถาวัลย์ ศาลาการเปรียญ กว้าง ๑๒ เมตร ยาว ๑๘ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๑ เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว หอสวดมนต์ กว้าง ๑๐ เมตร ยาว ๑๕ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๕ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ จำนวน ๗ หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ๕ หลัง และตึก ๒ หลัง วิหารกว้าง ๖ เมตร ยาว ๖ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๓ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องเคลือบ ยอดบุษบกแบบจตุรมุข ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง ๕ เมตร ยาว ๔๐ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๐ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ๒ ชั้น อาคารโรงเรียนพระปริยัติธรรม ๒ ชั้น ๑ หลัง และศาลาบำเพ็ญกุศล ๒ หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถแบบสุโขทัย ขนาดหน้าตักกว้าง ๑.๔๙ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๖ พระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง ๑ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๒ ปางสมาธิแบบสุโขทัย ขนาดหน้าตักกว้าง ๑ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๐ แบบพระแก้วมรกตจำลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๕๐ พระนพเคราะห์ สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๔ และรอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๙๖
วัดกลาง (ศรีทองนพคุณ) ตั้งเมื่อ พ.ศ. ๒๑๙๘ ผู้ที่สร้างวัดคือ พระนิคมบริรักษ์ ผู้ปกครอง เมืองเสลภูมิ เดิมชื่อวัดกลางเพราะตั้งตามชื่อของหมู่บ้านและตำบล ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นวัดศรีทองนพคุณ เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๗๙ เขตวิสุงคามสีมา กว้าง ๗ เมตร ยาว ๑๔ เมตร การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาส เท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ ๑ พระหลักคำ สุวณโณ พ.ศ. ๒๕๑๐ รูปที่ ๒ พระบัว สุชาโต พ.ศ. ๒๔๒๑ รูปที่ ๓ พระครูสมุห์อ้วน กนุตสีโล พ.ศ. ๒๔๓๗ รูปที่ ๔ พระอธิการผา ปภากโร พ.ศ. ๒๔๔๙ รูปที่ ๕ พระมหาศรี กาญจนาวโส พ.ศ. ๒๔๕๖ รูปที่ ๖ พระสมุห์กอง อิสุสโร พ.ศ. ๒๔๗ รูปที่ ๗ พระครูเสโลปมคุณ พ.ศ. ๒๔๔๙ รูปที่ ๘ พระครูวิเศษเสลคุณ พ.ศ. ๒๕๑๐ รูปที่ พระครูโสภณธรรมมากร ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๒๐ เป็น ต้นมา การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๐ แผนกบาลี เปิดสอน เมื่อ พ.ศ. ๑๔๙๙ และแผนกสามัญเปิดสอนเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๔