วัดพิบูลย์
วัดพิบูลย์ ตั้งอยู่ที่บ้านศรีสุข หมู่ที่ ๒ ตำบลศรีสุข อำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่น สังกัด- คณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๑๑ ไร่๓๗ ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ ๔ เส้น ๗ วา จดทางสาธารณะ ทิศใต้ประมาณ ๔ เส้น ๗ วา จดทางสาธารณะ ทิศตะวันออกประมาณ ๒ เส้น ๑๗ วา จดที่นาของชาวบ้าน ทิศตะวันตกประมาณ ๒ เส้น ๕ วา จดทางสาธารณะ อาคารเสนาสนะ ประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง ๖.๒๖ เมตร ยาว ๑๐.๒๑ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๑ ศาลาการเปรียญ กว้าง๑๑.๕๐ เมตร ยาว ๒๑ เมตร เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๕ กุฏิสงฆ์ จำนวน ๓ หลัง เป็นอาคารไม้ ๒ หลัง และครึ่งตึกครึ่งไม้ ๑ หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง ๖๔๕ เมตร ยาว ๑๓.๔๐ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๔ และศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน๒ หลัง สร้างด้วยคอนกรีต และสร้างด้วยไม้ ปูชนียวัตถุมีพระประธาน ขนาดหน้าตักกว้าง๔๗ นิ้ว สูง ๗๕ นิ้ว และขนาดหน้าตัก กว้าง๒๔ นิ้ว สูง ๓๖ นิ้ว จำนวน๒ องค์ และพระพุทธรูปโบราณ ขนาดหน้าตักกว้าง ๘ นิ้ว สูง ๑๐ นิ้วครึ่ง ได้มาจากถ้าภูเวียง เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๐
วัดพิบูลย์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๐ โดย นายศรีทา (อึ๋ง) มาลี กำนัน ตำบลศรีสุข พร้อมด้วย ราษฎร์ภายในตำบลศรีสุข ได้ร่วมกันสร้างวัด และพระครูพิศาลอรัญเขตต์ เจ้าคณะจังหวัดขอนแก่น เป็นผู้ตั้งชื่อว่า วัดพิบูลย์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ ๑๙ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๔๗๑ เขตวิสุงคามสีมากว้าง ๒๐ เมตร ยาว ๔๐ เมตร การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ ๑ พระอธิการพวง ชุนโห พ.ศ. ๒๔๘๙-๒๔๙๙ รูปที่ ๒ พระอธิการหนูสินธุ์ จิตเปโม พ.ศ. ๒๕๐๓-๒๕๑๙ รูปที่ ๓ พระอธิการเก๊าะ อุตตโม พ.ศ. ๒๕๒๐-๒๕๒๔ รูปที่ ๔ พระอธิการ- ประเสริฐ พ.ศ. ๒๕๒๕-๒๕๒๗ รูปที่ ๕ พระอธิการสมบูรณ์ ปัญญาคโม พ.ศ. ๒๕๒๘-๒๕๓๓ รูปที่ ๖ พระทองคำ ผงธุลี พ.ศ. ๒๕๓๓-๒๕๓๔ รูปที่ ๗ พระมงคล มงคลิโก ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๓๕ เป็นต้นมา การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๙ โรงเรียนพระ- ปริยัติธรรมแผนกบาลี เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๕ และศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ปิดสอนเมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๘