วัดกลางศรีเชียงใหม่
วัดกลางศรีเชียงใหม่ ตั้งอยู่เลขที่ ๒๔๖ บ้านท่าวัดใต้ (ริมท่า) ถนนรวมจิตสามัคคี หมู่ที่ ๙ ตำบลเหล่าปอแดง อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมี เนื้อที่ ๘ ไร่ ๑ งาน ๗ ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ ๒ เส้น ๔๕ วา ๑๘๘ ศอก จดหนอง-หางหลวง ทิศใต้ประมาณ ๒ เส้น ๔๑ วา ๑๖๒ ศอก จดที่นาและหมู่บ้านท่าวัดใต้ ทิศตะวันออก ประมาณ ๒ เส้น ๔๑ วา ๑๖๒ ศอก จดหนองน้ำ ทิศตะวันตกประมาณ ๒ เส้น ๔๒ วา ๑๖๔ ศอก จดถนนและหมู่บ้านท่าวัดใต้ อาคารเสนาสนะประกอบด้วย ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๖ กุฏิสงฆ์เป็นอาคารไม้ ๔ หลัง ปูชนียวัตถุมีใบเสมาหินสมัยทวาราวดี ในช่วงพุทธศตวรรษ ที่ ๑๒-๑๖ รวม ๑๙ หลัก แต่ละใบสลักต่างๆ กัน เป็นรูปสถูป, หม้อน้ำ, งช้างเผือก, พระพุทธรูปประทับยืน ภาพพุทธประวัติ, ภาพพุทธชาดก, รูปบัวคว่ำบัวหงาย รูปเทวดา และมนุษย์ นอกจากนั้นมีซากอุโบสถ และศิลาจารึก เมื่อศักราช ๙๙๘ ปีระวาย (ปีชวด) เดือน ๔ ขึ้น ๒ ค่ำ (พ.ศ. ๒๑๗๕) โดยพระราช-อาญาสมเด็จพระบรมบพิตร พระมหาธรรมิกราชาธิราชเจ้าชื่อพระมหาพรหมณ์เทโวโพธิสัตว์
วัดกลางศรีเชียงใหม่ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. ๒๓๒๔ ตามที่ระบุในทะเบียนวัด ชาวบ้านเรียกว่า วัดมหาเสมาหินทวารวดี เป็นวัดโบราณมีหลักฐานศิลาจารึกอักษรไทยน้อยมีข้อความกล่าวโดยสรุปว่า เมื่อศักราช ๙๘ ปีระวาย (ปีชวด) เดือน ๔ ขึ้น ๒ ค่ำ วัน ๔ ฤกษ์ ๓ ลู (ตรงกับ พ.ศ. ๒๑๗๕) สมเด็จพระมหาธรรมิกราชาธิราช ชื่อพระมหาพรหมณ์เทโวโพธิสัตว์ พระราชทานเขตวิสุงคามสีมา และโปรดให้สร้างวัดกลางศรีเชียงใหม่ การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ ๑ พระมหาพรหมณ์ เทโวโพธิราช พ.ศ. ๒๑๗๕-๒๑๙๙ รูปที่ ๒ พระณรงค์ ปิยธมฺโม พ.ศ. ๒๕๐๔-๒๕๐๗ รูปที่ ๓ พระติก อายุวทุฒโก พ.ศ. ๒๕๐๘-๒๕๑๒ รูปที่ ๔ พระศรีไคร พ.ศ. ๕๑๓-๒๕๑๖ รูปที่ ๕ พระมาย ขนติโก พ.ศ. ๒๕๑๗-๒๕๒๖ รูปที่ ๖ พระเพชรบูรณ์ อธิปุญญ ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๒๖ เป็นต้นมา การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เปิดสอน พ.ศ. ๒๕๒๖ นอกจากนี้มีฉางข้าว, พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมทวาราวดี, ศูนย์วิปัสสนากัมมัฏฐาน, ศูนย์ประสานงานส่งเสริมการศึกษาและปฏิบัติธรรม, ห้องสมุด และศูนย์วัฒนธรรม