วัดหัวเชียง
วัดหัวเชียง ตั้งอยู่ที่บ้านหัวเชียง ถนนสายหนองหาน-กุมภวาปี หมู่ที่ ๑๓ ตำบลหนองหาน อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๘๖ ไร่ ๑ งาน ๔๕ ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ ๑๑ เส้น ๑๐ วา จดถนนและที่นาของนายเตียง หนองหานพิทักษ์ ทิศใต้ประมาณ ๑๒ เส้น จดถนนและที่นาของนายอ่อน สีสมรส ทิศตะวันออก ประมาณ ๘ เส้น ๑๗ วา ๒ ศอก จดถนนและที่ของนายสวัสดิ์ พงษ์ไทย ทิศตะวันตกประมาณ ๕ เส้น ๑๕ วา ๒ ศอก จดถนนและที่นาของนายสถาพร พงษ์ไทย อาคารเสนาสนะประกอบด้วย ศาลาการเปรียญ สร้างด้วยไม้เมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๐ กุฏิสงฆ์ จำนวน ๔ หลัง เป็นอาคารไม้ ๓ หลัง และ ครึ่งตึกครึ่งไม้ ๑ หลัง และซากอุโบสถโบราณ กว้าง ๑๖ เมตร ยาว ๔ เมตร มีศิลาแลงอยู่รอบ ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปพระประธาน หน้าตักกว้าง ๔ เมตร สูง ๖ เมตร ฐานสูง ๑๖ เมตร กว้าง ๑๐ เมตร ทำด้วยปูนซีเมนต์
วัดหัวเชียง สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๔๐๐ เป็นวัดโบราณ ความเป็นมาของชื่อวัดเนื่องจากสมัยโบราณ มีชายชื่อเชียงงามมีรูปร่างสวยงาม ทำให้ลูกเมียของเจ้านายเจ้าเมืองไปติดพันมากมาย ผู้มีอำนาจจึง จับไปตัดหัวแล้วเอาหัวมาฝังบริเวณที่ตั้งวัด ชาวบ้านจึงเรียกว่าวัดหัวเชียง ต่อมาภายหลังได้มี การบูรณะวัดขึ้นมาใหม่ โดยมีนายจันทาสุทธิ บริบาล นายบุญ ไพเราะ นายจันทน์ พงษ์ไทย นายเลื่อน ไชยนาพันธ์ และนายบุญล้อม ไชยนาพันธ์ เป็นผู้ชักจูงชาวบ้านช่วยบูรณะพัฒนาให้เจริญมาจนถึง ปัจจุบัน การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ ๑ พระบุญ สุปุณโณ
พ.ศ. ๕๐๒-๒๕๑๒ รูปที่ ๒ พระบุญเลิศ จนุทธมโม พ.ศ. ๕๔-๒๕๑๙ รูปที่ ๓ พระน้อย พ.ศ. ๒๕๑๙- ๒๕๒๑ รูปที่ ๔ พระเสาร์ พ.ศ. ๒๕๒๕-๒๕๒๘ รูปที่ ๕ พระพุธ พ.ศ. ๒๕๒๘-๒๕๓๑ รูปที่ ๖ เจ้าอธิการณรนสฤษดี ขนฺติธโร ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๓๑ เป็นต้นมา การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เปิดสอน พ.ศ. ๒๕๓๒ นอกจากนี้มีหอสมุด