วัดตระพังทอง
วัดตระพังทอง ตั้งอยู่ที่ถนนจรดวิถีถ่อง หมู่ที่ ๓ ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ ๔๔ ไร่ อาณาเขต ทิศเหนือยาว ๕ เส้น ๑๐ วา ติดต่อกับถนนจรดวิถีถ่อง ทิศใต้ยาว ๓ เส้น ๑๐ วา ติดต่อกับสวนบ่ากล้วย ของชาวบ้าน ทิศตะวันออกยาว ๘ เส้น ติดต่อกับหมู่บ้านประชาชน ทิศตะวันตกยาว ๘ เส้น ติดต่อกับพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติรามคำแหง โดยมี ส.ค. ๑ เลขที่ ๗๒๘ เป็น หลักฐาน
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มมีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่ที่มุมวัดด้านตะวันตกเฉียงเหนือ และมี สระน้ำโบราณหลายสระบริเวณพื้นที่วัดตั้งอยู่ภายในกำแพงเมืองเก่า สภาพแวดล้อมเป็นหมู่บ้าน ประชาชนและมีถนนหนทางติดต่อการคมนาคมสะดวก อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถกว้าง ๓๐ เมตร ยาว ๑๕ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๔๕๖ ช่อฟ้าทำเป็นหัวนาคสังคโลก ศาลาการเปรียญ กว้าง ๑๒๓๐ เมตร ยาว ๑๒๓ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๔๖ หอสวดมนต์กว้าง ๑๒ เมตร ยาว ๒๑ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๕๒๖ กุฎิสงฆ์ จำนวน ๗ หลัง สำหรับปูชนียวัตถุมิพระประธาน ในอุโบสถเรียกว่า "หลวงพ่อขาว" เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นมารวิชัย รอยพระพุทธบาท จำลองขนาดกว้าง ๔ ฟุต ๑๐ นิ้ว ยาว ๓ ฟุต ๘ นิ้ว สลักบนแผ่นศิลาป็นรอยพระบาทเบื้องขวา ที่ขอบมีดอกจันโดยรอบ ด้านภายในเป็นรูปชาดกต่าง ๆ ผู้สร้างคือ พระมหาธรรมราชาลิไท พ.ศ. ๑๘๐๒ และมีเจดีย์ทรงลังกาขนาดฐานกว้าง ๘ วา สูง ๑๒๖ ศิลปะการก่อสร้างเป็น สกุลช่างสมัยสุโขทัย
วัดตระพังทอง สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. ๑๘๒๖ ได้นามจากสระน้ำ ที่อยู่ในบริเวณวัดว่าตระพังทอง ตามประวัติศาสตร์สร้างในสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ต่อมา สมัยพระมหาธรรมราชาลิไทได้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์ และต่อมาประมาณ พ.ศ. ๒๔๕๐ พระยา รถเชยชาญยุทธ (ครุท) ได้นำประชาชนบูรณะอุโบสถ ครั้นบี พ.ศ. ๔๗๓ พระราชประ- สิทธิคุณ เจ้าณณจังหวัดสุโขทัย ได้นำรอยพระพุทธบาทที่เขาพระบาทใหญ่มาประดิษฐานไว้ ที่วัดนี้ และได้จัดงานนมัสการเป็นประจำทุกปี วัดตระพังทอง นับเป็นวัดชนิดได้รับพระราชทาน
วิสุงกามสีมาแล้ว ตามทะเบียนวัดระบุปี พ.ศ. ๑๘๓๐
ไว้เป็นหลักฐาน มีพระภิกษุอยู่จำนวนน้อย พรรษา ๒๐ รูป สามเณร ๓๔ รูป ทางวัดได้เริ่มสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๗๕ เป็น ต้นมา เจ้าอาวาสมีที่ทราบ ๑๐ รูป คือ รูปที่ ๑ พระอาจารย์เนตร พ.ศ. ๖-๒๔๗๐ รูปที่ ๒ พระปลัดบุญธรรม พ.ศ. ๒๔๓๕-๒๕๘๓ รูปที่ ๓ พระอาจารย์ทีม พ.ศ. ๒๕๘๕- ๒๔๙ รูปที่ ๔ พระครูสุขวโรทัย พ.ศ. ๒๔๙๒-๒๔๕๖ รูปที่ ๕ พระอาจารย์เตีย ถึง พ.ศ. ๒๔ รูปที่ ๖ พระอาจารย์เฉลิม พ.ศ. ๕๐๐-๕๐๒ รูปที่ ๗ พระมหาธวัช พ.ศ. ๕๐๔-๒๕๑๒ รูปที่ ๘ พระอาจารย์จวง ปณุญาที่โป พ.ศ. ๒๕๑๕-๕๒๐ รูปที่ ๙ พระมหาจำรัส สริปญฺโญ พ.ศ. ๒๕๒๑-๒๕๒๔ รูปที่ ๑0 พระมหาเจริญ ธมุมโชโต ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. ๒๕๒๕ เป็นต้นมา.