วัดตาปะขาวหาย
วัดปะขาวหาย ตั้งอยู่เลขที่ ๘๖ บ้านตาปะขาวหาย หมู่ที่ ๔ ตำบลหัวรอ อำเภอเมือง พิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ ๒๒ ไร่ ๑ งาน ๒๕ ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือยาว ๑๕๖ เมตร ติดต่อกับที่ตั้งโรงเรียน ทิศใต้ยาว ๑๘๔ เมตร ติดต่อกับที่ดินราษฎรและที่ตั้งโรงงานทอผ้า ทิศตะวันออกยาว ๑๗๖ เมตร ติดต่อกับที่ตั้งสภา- ตำบล ทิศตะวันตกยาว ๒๐๐ เมตร ติดต่อกับแม่น้ำน่าน โดยมีโฉนดที่ดินเลขที่ ๒๔๖๗๗ เป็น หลักฐาน
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบอยู่ในย่านชุมชน อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถกว้าง ๖.๕๐ เมตร ยาว ๑๗ เมตร ก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญกว้าง ๒๒ เมตร ยาว ๓๖ เมตร สร้างด้วย ไม้เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๔ หอสวดมนต์กว้าง ๘ เมตร ยาว ๑๓ เมตร สร้าง พ.ศ. ๔๘๗ เป็น อาคารไม้ กุฎิสงฆ์ จำนวน ๑๕ หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้
วัดตาปะขาวหาย ได้สร้างขึ้นเป็นวัดมาตั้งแต่โบราณตามทะเบียนวัดระบุ พ.ศ. ๑๐๐ นับเป็นวัดที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วในราว พ.ศ. ๑๐๐ ตามตำนานกล่าวกันว่า เมื่อ คราวสร้างพระพุทธชินราชนั้น ได้กระทำพิธีเททองหล่อถึงสองครั้ง สำหรับครั้งหลังได้รับการ ช่วยเหลือกระทำพิธีจากชายแต่งกายด้วยนุ่งขาวห่มขาว เมื่อเสร็จพิธีแล้วได้ออกเดินทางไปทาง เหนือและหายไปโดยไม่มีใครพบเห็นอีก จึงได้เรียกหมู่บ้านนั้นว่า บ้านตาปะขาวหาย และได้ เรียกเป็นนามวัดสืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน สำหรับพระสงฆ์อยู่จำพรรยามีประมาณ ๒๒ รูป
เจ้าอาวาสที่ทราบมี ๖ รูป คือ รูปที่ ๑ พระปลัดไปล่ รูปที่ ๒ พระครูต่วน รูปที่ ๓ พระอาจารย์นุ่ม รูปที่ ๔ พระอาจารย์ทิพย์ พ.ศ. ๒๔๖๙-๒๔๗๖ รูปที่ ๕ พระอาจารย์คราม พ.ศ. ๒๔๒-๒๔๗๕ รูปที่ ๖ พระอาจารย์ม พ.ศ. ๒๔๗๕-๒๔๘๕ รูปที่ ๗ พระอาจารย์ตี้ พ.ศ. ๒๔๘๕-๒๔๘๙ รูปที่ ๘ เจ้าอธิการหอม พ.ศ. ๒๔๘-๒๔๙ รูปที่ ๙ พระครูบุญจันทร์ อุขุโก พ.ศ. ๒๔๔๘ เป็นต้นมา