วัดศรีไวย์
วัดศรีไวย์ ตั้งอยู่ที่บ้านโซ่โหวะใต้ หมู่ที่ ๘ ตำบลบ้านเนิน อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ ด ไร่ ๓ งาน ๖๒ ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือยาว ๑๙ วา ติดต่อกับลำห้วย ทิศใต้ยาว ๑ เส้น ๑๐ วา ติดต่อกับคลองเหมือง ทิศตะวันออกยาว ๑ เส้น ๔ วา ติดต่อกับคลองและบ้านนายลพ กองพิมพ์ ทิศตะวันตกยาว ๒ เส้น ๓ วา ติดต่อกับห้วยและบ้านนายบัว ตรีเขียน ซึ่งมี น.ส. ๓ ก. เป็นหลักฐาน มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน ๑ แปลง เนื้อที่ ๐ ตารางวา มี น.ส. ๓ ก. เป็นหลักฐาน ได้สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. ๒๓๐๐ ประชาชนที่ตั้งบ้านเรือนอยู่บริเวณนี้ ส่วนมากได้อพยพมาจากเวียงจันทน์ ก่อนการสร้างวัดได้มีพระเกศรูปหนึ่งมาจัดสร้างเจดีย์ขึ้น ชาวบ้านจึงเรียกท่านว่า หลวงพ่ออาตุ วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงลามสีมาแล้วในราว พ.ศ. ๒๓๔๒ เสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. ๒๕๑ แทนของเก่า ศาลาการเปรียญและกุฎิสงฆ์เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ๒ ชั้น มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา ๔ รูป สามเณร ๐ รูป เจ้าอาวาสที่ทราบนามมี ๓ รูป คือ รูปที่ ๑ หลวงพ่อหา พ.ศ. ๒๔๘๔-๒๔๘๐ รูปที่ ๒ พระอาจารย์ลาน พ.ศ. ๒๔๙๐-๒๕๑๔ รูปที่ ๓ พระอธิการสมพงษ์ ปวเสโน ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๘ เป็นต้นมา.