วัดศาลาขาว
วัดศาลาขาว ตั้งอยู่เลขที่ ๔๕/๑ บ้านศาลาขาว หมู่ที่ ๔ ตำบลตลุก อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ ๑๖ ไร่ ๗๒ ตารางวา โฉนด เลขที่ ๓๕๖, ๗๕, ๔๖, ๗๒, ๑๒๓๑ อาณาเขต ทิศเหนือยาว ๖๑ เมตร ติดต่อกับที่ตั้ง บ้านนายโอ นางชิต และนางชื้น ทิศใต้ยาว ๑๐๗ เมตร ติดต่อกับถนนสาธารณะ ทิศตะวันออก ยาว ๑๐๕ เมตร ติดต่อกับถนนในหมู่บ้าน ทิศตะวันตกยาว ๑๗๕ เมตร ติดต่อกับถนนขนคลอง มหาราช มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน ๒ แปลง เนื้อที่ ๓๔ ไร่ ๑ งาน ๘ ตารางวา น.ส. ๓ และ ส.ค. ๑ เลขที่ ๒๒๓, ๒๓๓ อยู่ท้องที่ตำบลตลุก
ฟื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถกว้าง ๗ เมตร ยาว ๒๒ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๕๒๕ โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง ๑๔ เมตร ยาว ๒๐ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๕๑๑ เป็นอาคารไม้ กุฎิสงฆ์ จำนวน ๑๒ หลังเป็นอาคารไม้ นอกจากนี้มีวิหาร ปะรำพิธีและหอสวดมนต์ สำหรับปูชนียวัตถุ มีพระประธานในอุโบสถ หลวงพ่อทรงกบิลนิมิต หรือหลวงพ่อหินในวิหาร และมีพระพุทธรูปที่ชำรุดอีกหลายองค์เป็นของเก่า วัดศาลาขาว เป็นวัดโบราณสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยสุโขทัย เมื่อบ้านเมืองถูกข้าศึกรุกราน วัดนี้ก็ได้กลายสภาพเป็นวัดร้างหลายครั้ง เป็นที่รู้กันว่า แต่เดิมนั้นเป็นวัดมอญสร้าง ต่อมาเมื่อราว พ.ศ. ๒๔๑๐ สับทราบว่ามีพระสงฆ์มาอยู่จำพรรษา ชาวบ้านเรียกนามวัดนี้ว่า "วัดดงขี้เหล็ก" ตามสภาพแวดล้อมและที่ตั้งวัดที่มีไม้ขี้เหล็กมากมาย ต่อมาก็กลายสภาพเป็นวัดร้างอีก บริเวณที่ตั้งวัดกลายเป็นสถานที่เลี้ยงโค กระบือ เรียก "โคกโบสถ์" และได้เรียกเป็นนามวัดว่า "วัดโคกโบสถ์" ถึงปี พ.ศ. ๒๕๐๓ ชาวบ้านได้จัดการบูรณะวัดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ได้ก่อสร้างเสนาสนะขึ้นตามลำดับ กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์อีกครั้งหนึ่งเมื่อวันที่ ๑๕ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๑๐ และได้มีนามวัดใหม่เป็น "วัดศาลาขาว" ตามชื่อบ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ ๑๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๑ เขตวิสุงคามสีมากว้าง ๐ เมตร ยาว ๕ เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ ๑-๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๒๕ มีพระภิกษุอยู่จำพรรษา ๒ รูป สามเณร ๑ รูป ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. ๒๕๐๕ เจ้าอาวาสมี ๓ รูป คือ รูปที่ ๑ พระประเสริฐ อิสุมาโล พ.ศ. ๒๕๓๔-๒๕๐๔ รูปที่ ๒ พระสมจิตร ยโสธโร พ.ศ. ๒๕๐๔-๒๕๐๕ รูปที่ ๓ พระครูชัยประสิทธิ์ (ประสิทธิ์ ปญฺญาโภ) ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๕๐ เป็นต้นมา