วัดวิหารทอง
วัดวิหารทอง ตั้งอยู่เลขที่ ๑ บ้านหมู่ที่ ๗ ตำบลเทียงแท้ อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ ๒ ไร่ ๒ งาน ๖๒ ตารางวา น.ส. ๓ เลขที่ ๓๓๐ อาณาเขต ทิศเหนือยาว ๖ เส้น ๑๑ วา ๒ ศอก ติดต่อกับที่ดินของนายประทวน, นางระเบียบ, นายอั่น และนายผาด ทิศใต้ยาว ๔ เส้น ๑๘ วา ๒ ศอก ติดต่อกับลำแม่น้ำน้อย ทิศตะวันออก ยาว ๘ เส้น ๑๑ วา ๒ ศอก ติดต่อกับที่ดินของนางเล็ก, นางรัตน์, นางเกิด, และนายคอย ทิศตะวันตกยาว ๓ เส้น ๑๒ วา ๒ ศอก ติดต่อกับที่ดินของนายเสถียร, นางสมโภช และนางนิตยา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน ๑ แปลง เนื้อที่ ๒ ไร่ ๓ งาน ๖๓ ตารางวา น.ส. ๓ เลขที่ ๓๑ อยู่ท้องที่ตำบลเทียงแท้
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมแม่น้ำน้อยทางฝั่งเหนือ อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถ กว้าง ๔ เมตร ยาว ๑๖ เมตร สร้าง พ.ศ. ๕๐๑ โครงสร้างก่ออิฐถือปูน รูปทรงเรือสำเภา ซึ่ง ได้บูรณะของเดิมไว้ ศาลาการเปรียญกว้าง ๑๖ เมตร ยาว ๔ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๕๑๐ เป็น อาคารไม้ หอสวดมนต์กว้าง ๘ เมตร ยาว ๒๐ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๕๑๗ เป็นอาคารคอนกรีต พื้นหินขัด กุฎิสงฆ์ จำนวน ๓ หลัง เป็นอาคารคอนกรีตและไม้ สำหรับปูชนียวัตถุมี พระ- ประธานในอุโบสถ รอยพระพุทธบาทจำลองในมณฑปและเจดีย์ ๓ องค์
วัดวิหารทอง เดิมเป็นวัดโบราณมีมาก่อนอยู่ในกำแพงเมืองสรรค์สมัยพระเจ้าอ้ายมาครอง เมืองสรรค์ ต่อมาได้ถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย ได้กลายสภาพเป็นวัดร้างจนถึงรัชสมัยของรัชกาล ที่ ๕ ได้มีผู้ปกครองเมืองสรรค์ชื่อ "หลวงวัง" มีบริวารรับใช้มาก ต่อมามีนายสอนได้มาเลี้ยง โค กระบือ ในบริเวณที่ดินที่หลวงวังจับจองไว้ ได้พบเจดีย์เก่าแก่ ภายหลังนายสอนได้ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๕๖ ได้ผูกพัฒนาสีมาวันที่ ๖ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๐๓ มีพระภิกษุอยู่จำรงมา ๑๒ รูป ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. ๔๗
เจ้าอาวาสมี ๘ รูป คือ
รูปที่ ๑ พระครูสอน พ.ศ. ๒๘๕๓-๒๕๖๐
รูปที่ ๒ หลวงพ่อเมฆ พ.ศ. ๒๔๖๐-๔๖๕ รูปที่ ๓ หลวงพ่อโต พ.ศ. ๒๔๖๕-๒๔๗๘ รูปที่ ๔ พระอธิการแพง พ.ศ. ๒๔๘๘-๒๔๘๐ รูปที่ ๕ พระอธิการเล็ก พ.ศ. ๒๔๘๑ รูปที่ ๖ พระอธิการสอน พ.ศ. ๒๔๘๑-๒๔๘๖ รูปที่ ๘ พระครูมงคลวิชัย (พระมหามงคล) พ.ศ. ๒๔๘๖-๒๔๗๐ รูปที่ ๙ พระครูสรรคการวิชิต (พิมพ์) ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๖๐ เป็นต้นมา.