วัดภูเขาทอง
วัดภูเขาทอง ตั้งอยู่ที่บ้านภูเขาทอง หมู่ที่ ๒ ตำบลภูเขาทอง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ ๔๗ ไร่
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม อาคารเสนาสนะต่าง ๆ มี อุโบสถกว้าง ๑ เมตร ยาว ๔๐ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๕๑๐ โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง ๑๒ เมตร ยาว ๑๘ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๕๑๒ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์กว้าง ๘.๕๐ เมตร ยาว ๑๔.๕๐ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๕๑๐ กุฎิสงฆ์จำนวน ๓ หลัง เป็นอาคารไม้ สำหรับปูชนียวัตถุ พระประธานในอุโบสถ เจดีย์ใหญ่ ๑ องค์ ทรงข่อเหลี่ยมได้สิบสอง สมเด็จพระเจ้าบรมโกศโปรดให้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. ๒๒๘๗
วัดภูเขาทอง สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ พ.ศ. 530 โดยสมเด็จพระรามเมศวร ต่อมา พ.ศ. 2112 พระเจ้าหงสาววิบุเรงนอง กษัตริย์พม่า เมื่อคราวยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยา ได้สร้างเจดีย์ใหญ่ไว้เป็นที่ระลึก ครั้นถึงรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าบรมโกศ โปรดให้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์วัดภูเขาทอง เมื่อ พ.ศ. 2287 และได้เร่งสร้างเจดีย์ขึ้นใหม่อีกองค์หนึ่งด้วย ประมาณ พ.ศ. 230 วัดภูเขาทองได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง และได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อ พ.ศ. 2453 ในรัชกาลที่ เป็นต้นมา ครั้นถึง พ.ศ. 2471
วัดภูเขาทองก็ทรุดโทรมลงอีกและกลายสภาพเป็นวัดร้างอีกครั้งหนึ่ง จนกระทั่งถึงสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ได้มีบัญชาให้จัดการบูรณะปฏิสังขรณ์ตั้งแต่วันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2500
วัดภูเขาทองนับเข้าเป็นวัดที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 1940