วัดกลาง
ตั้งอยู่เลขที่ ๔๘ ถนนนครเชื่อมขันธ์ หมู่ที่ ๓ ตำบลบางซึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ที่ดินเอกชน ทิศใต้ยาว ๑๓๐ วา ติดต่อกับถนนนครเชื่อมขันธ์ ทิศตะวันออกยาว ๙๗ วา ๒ ศอก ติดต่อกับคลองลัดหลวง ทิศตะวันตกยาว ๔๒ ๖ ๒ ศอก ติดต่อกับที่ดินเอกชน ที่ธรณีสงฆ์ จำนวน ๑ แปลง เนื้อที่ ๑ ไร่ ๓ งาน ๘๘ ตารางวา โฉนดเลขที่ ๑๒๘, ๔๔๑๑, ๔๔๑๒, และใบบอกที่ ๑๖๕/๒๘๑๑
พื้นที่ตั้งวัด เป็นที่ราบลุ่มแวดล้อมด้วยคลอง ถนน และบ้านเรือน ภายในวัดมีอาคาร เสนาสนะล่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง เมา ราย ยาว ๑๗๕๐ เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๖ กุฎิสงฆ์ จำนวน ๘ หลัง ส่วนมากเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ๒ ชั้น หอสวดมนต์อาคาร ๒ ชั้น ศาลาการเปรียญกำลังจะดำเนินการสร้างหลังใหม่ ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน หอระฆัง สุสาน สำหรับปูชนียวัตถุ นอกจากมีพระประธานในอุโบสถแล้วยังมีเจดีย์อีก ๓ องค์
วัดกลาง สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๓๗๘ โดยชาวมอญหมู่บ้านฮะเริ่น เป็นผู้สร้างขึ้นร่วม กับชาวบ้านตา บ้านตันเจิน แล้วได้รับพระราชทานนามว่า "วัดเกริง" ภาษาสามัญแปลว่า "คลอง" เดิมวัดเกริงมีพระภิกษุจำพรรษา ๓ คณะ คือคณะหะกาว คณะแพ่อะเริ่น คณะตะวันออก ต่อมาคณะตะวันออกย้ายออกไปอยู่ที่อื่น คงเหลืออยู่ ๒ คณะ จึงได้รวมกันเรียกว่า "วัดกลาง" ชาวบ้านมอญเรียกว่า "แพ่อะเริ่น" กรั้นต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้าให้บุบเลิกวัดเชียงใหม่ และรวมเข้ากับวัดกลางก่อนปี พ.ศ. ๒๔๖๕ วัดกลางได้รับพระราชทานวิสุงคามสมามเมื่อวันที่ ๒๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๔๑๘ เขตวิสุงคามสีมากว้าง ๒๒ เมตร ยาว ๓๐ เมตร ได้ผูกพักธสิมะ เมื่อ พ.ศ. ๒๔๑ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสมามใหม่เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. ๒๕๒ เขตวิสุงคามสีมากว้าง ๖ เมตร ยาว ๓๒ เมตร การศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม
เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๗๒ แต่ละปีจะมีนักธรรมที่เป็นพระภิกษุ ๒-๔๐ รูป สามเกร ๒๐- ตารางว่า
เจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนามมีจำนวน ๔ รูป คือ รูปที่ ๑ พระอาจารย์บุญพันธ์ เวชพันธ์ พ.ศ. ๔-๒๔๓๕ รูปที่ ๒ พระอาจารย์ซักจา พ.ศ. ๒๔๓๕-๒๔๖ รูปที่ ๓ พระกรู ธรรมวิธานปรีชา พ.ศ. ๒๔๔๖-๒๘๘๗ รูปที่ ๔ พระครูวิธานธรรมปรีชา อายุ ปี พรรษา ๕๓ ดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๘๗ จนถึงปัจจุบัน
ขณะนี้ วัดกลาง มีพระภิกษุจำพรรษา ๒๔ รูป สามเณร ๒ รูป ศิษย์วัด ๒ คน.